So-Fickle Kat

I've Moved!

2006-09-16T22:34:00.003+08:00

See you in my new home!

http://imnotkat.blogspot.com

"M" is for Miserable

2006-07-25T21:43:00.000+08:00

You see my header quote above? It says "Attack life. It's gonna kill you anyway."

Well, the reason i put it up there is so everytime i visit my blog, i'd be reminded of what it says. to attack life. to sieze it. to live by the moment. before, i thought it might motivate me because to attack life is something that i needed to do. fast. but lately, i've realized it's gonna be harder than i thought.

I do agree with the quote but I used it as my header not because i am applying it in real life, but instead, it's because i'm not.

each day i feel like time is running out for me. as if i'm looking at a giant hourglass, each second its content flows down its narrow curve, i can compare with every day of my life. No turning back. No time to do things as they should be.

You can easily tell, probably, just by the entries i post, that i have not exactly been a happy person. now that i have thought of it, i don't think i've posted anything before that could prove that i have a happy life. Not that i'm ungrateful, no. I just feel that at this age, i should have experienced more of life as my friends already have. and no, i'm not that young. early twenties but hey, compared to others my age? i feel like a five-year old.

That's why i don't have a lot interesting posts in my blog. and lately, aside from these entries, i really don't have anything else to share. everything is a ritual. nothing much to share.

and often, i can't help but envy other bloggers (who are also friends of mine, in person). Jaleesa, who is living a simple and happy life in melbourne, zee, with her exciting visits to places with her friends and family, jaja's fun stories of her love for DVD's and movies, as well as random stories about anything. and jill, for being outspoken and cool, laryuki.. even though he curses a lot in his blog, he often does have a point. Well, these are just based on how i perceive them through the entries i read in their blogs but i guess, somehow, those posts reflect something about the writer.. so nevertheless, i envy them.

I can't say that i am happy.. not yet. miserable maybe. i just don't show much of it.

Sweldo Talk

2006-07-22T21:25:00.000+08:00

You know what pisses off me right now? I just visited my batchmates' forum and i read all these posts from most of my batchmates ranting about updates with their jobs and their lives.. but it also just happens that i'm in a really bad mood right now (as i write this) that i cannot help but think.. "hey, could anyone please not talk about who's got the highest salary and who should libre who?!?" i mean, please! And it's not news to to them that what i'm earning couldn't even cover half of their pay so i don't make any comments regarding this. i just read their posts.

And so they all say who should treat who out 'cause he's got a big sweldo.. stuff like that. At first, this was fun to listen and read but then it now seems like the topic comes up over and over and over again as if the conversation is going in circles, and it has become quite irritating. Even worse, while one keeps saying that Mr. This and That is earning a big sweldo, and Mr. This and That says "nah, it's not me. I think it's you who has the bigger sweldo.." -- you know. pa-humble effect (crap). And if i might say this... "As if nobody earns a lower salary than you.. As if naman ikaw ang may pinaka-mababang sahod sa batch nyo."

I know that when you say you're earning, like.. 25k a month, doesn't always mean you get clean 25k. Of course there are deductions. So 25k could mean just 20k or 18k. But nonetheless, I'm sick of sweldo talk. I also know that a lot of guys are paid a lot more than i am and a lot more also paid less than i am but i don't go talking about it over and over again. Once or twice is enough. Just for the sake of FYI, and if the conversation requires of you to say it.. if you know what i mean.

Father's Day Shit

2006-06-18T22:03:00.000+08:00

Of course, wala nang ibang nagpabadtrip ng father's day kundi mismong si papa rin. actually, i could care less about father's day. I never see such day as important as mother's day..ever. and if you're guessing that i love my mother more than my father, you are right. In fact, i love my mom way more than my dad. and today? he just proved even more that he doesn't deserve any special greeting, thought or whatsoever.

I'm too upset to tell what happened today because i don't want to talk about it. You may think i am writing all these just because i'm upset but hell no. After i have recovered from this, how i see him as a person will never ever change. and you might think i am too ungrateful for him, believe me. you were in my shoes, if you've lived with him all these years, if you've seen how awful his character is.. you'll understand why i'm saying all these.

Nothing has changed. I would much prefer not to have a father at all than have one such as him.

Bachelor No. 2

2006-05-29T14:14:00.000+08:00

Sobrang justice ang visit ko kanina sa salon. nagpa-haircut kasi ako at masyadong mahaba na ang hair ko.. ayun, so chika-chika galore with the salon lady nang biglang pasok sa eksena si cute guy. actually wala naman talagang big event na nangyari. habang nag-aantay sya dahil sya sunod sa'kin magpagupit, nagbabasa sya ng magazine at ako naman, halatang hindi pinapahalata na ninanakawan ko ng tingin yung guy. mukhang magkakilala sila ni salon lady pero di nya na mention yung name nya kaya no clue pa rin ako in the names department. pero sa tingin ko ay minor yun.. pero hindi naman masyadong minor siguro.. kaya lang di na bago sa'kin kasi nuon pa eh cradle-snatcher na naman ako. ilang taon naman siguro sya this time?

Pasado sa lahat ng requirements pagdating sa physical appearance. oo naman syempre always considered yung ugali pero unang tingin ko pa lang, masasabi kong pang top 3 sya. nyaks!

hay, if i know, taken na yun.. sayang nga lang at baka hindi na magmeet ang landas namin. pero sana pwede syang bachelor number 2. meron na din kasing bachelor number 1, si chinito guy from work. in fact, pareho naman silang chinito at for sure ay pareho din silang minor. ano ba yan!? feeling ko tuloy ako yung cradle-snatcher of the year.

Anyway, baka balikan ko yung salon lady mamaya at tanungin ko yung name. I'm sure alam nya.. hmm. pero let's say makuha ko yung name. ano na ngayon? wala pa rin. dead end. as if magkikita pa kami ulit (please please Lord sana naman po!).. pero kung yung next time na yun makikita ko sya na kasama yung gf nya (kung meron man), di bale nalang. pero sabi nila kahit titulo ng lupa pwedeng agawin, yung bf pa kaya??! naku naman, tempting pero hindi ko naman na-imagine ang sarili ko na mang-aagaw. depende na siguro yun, kung sinadya ng tadhana na magmeet kami para ma-realize nila na hindi sila para sa isa't-isa! toink! tama na ang drama!

step 1 na muna ako: alamin ang pangalan ni boylet.

kwento lang

2006-05-19T21:28:00.000+08:00

Pagdating ko sa bahay kanina:

Me: ".. malapit na sa everest ang pinoy!"
Mama: ".. nakarating na nga eh.. kaw talaga, palaging huli sa balita."
Me: "ay? so ano sabi sa balita?"
Mama: "ayun, tinanong sila kung ano itsura ng tuktok ng everest. parang maliit lang na "lupa", syempre maliit lang, tuktok yun eh diba?

Napag-isip tuloy ako. Ano kaya ang feeling ng ganun? i mean yung nasa pinakamataas ka na lugar sa mundo.. masasabi ko kayang "pwede na akong mamatay"? siguro nga, pagbaba eh mamamatay ka na sa ginaw at pagod. pero sabihin na natin na ganun nga, narating mo ang everest, ano'ng sasabihin mo sa mga kaibigan mo? sayang din naman kung narating mo ang tuktok tapos on the way down, di na kaya ng powers mo at bigla kang ma-chugi o nagka-frostbite o whatever. madami na rin akong napanood na movie about climbing the highest peak on earth. oh well, kanya-kanyang passion lang yan. hay ewan, parang walang direksyon itong post ko. basta, just wondering.. masyadong magulo ang isip ko, halos araw araw na lang.

bakit? dahil sa trabaho. hindi ko alam kung sobrang hindi lang ako makuntento o talagang inaapi na ako (kami) sa trabaho. well, hindi naman as in sobrang grabe to d max na pang-aapi. tambak na tambak lang naman ang trabaho namin at parang ayaw pa nilang magdag-dag ng bagong tao sa department namin. juskoday, multitasking na nga kaming lahat, panay OT ko araw-araw, paarang kulang pa rin. wala naman akong planong patayin ang sarili ko para sa trabaho ko ngayon kaya 12 hours max lang pwede kong ibigay.. minsa 13 hours pa. hindi ko ma-afford na umabsent dahil dodoble ang tambak ng gagawin ko sa susunod na araw na pumasok ako. feeling ko kasing losyang ko na yung girl na nasa komersyal ng stresstabs. (uminom kaya ako ng stresstabs?? effective ba yun? parang sa komersyal lang effective eh)... anyway, tapos six days pa work namin. kapag may holiday, pinapa-OT kami dahil madami naka-due o overdue na articles. lintek na articles yan. parang gusto ko nang sunugin yung mga papel sa office para wala na kaming gagawin. at kanina, sobrang tuwa ko na nag-down yung network (lahat ng tao sa production nakasalalay ang trabaho dun kasi nandun yung files na nka-share sa lahat).. nag-email pa yung sys ad na "sorry for the inconvenience, will try our best bla bla bla".. sabi ko "if i know, tuwang-tuwa yung production na wlang network.." badtrip nga lang dahil after 20 minutes, balik na yung connection. akala ko pa naman buong gabi mawawalan ng network. hahay!

At dahil kulang sa tao, hindi maiwasan na di ko magampanan lahat ng responsibilities ko sa opisina. minsan, hindi ko na alam ang gagawin ko, parang gusto ko na lang umupo sa isang tabi at tumunganga. di ko alam kung ano ang uunahin ko.. ang kukulit pa ng mga supervisor follow-up dito, follow-up doon. almost 1 year na ako sa kumpanyang ito at almost six months sa aming department. kapag nagpatuloy ang ganito, kung ako sa kanila, maghanap na sila ng papalit sa 'kin kasi di ko talaga kakayanin.

bakit may mga trabahong sobrang demanding?? hindi naman kataasan ang sinusweldo nila sa'kin? kapag regular daw, walang increase. parang yun lang, sa pangalan na lang na regular ka na pero no change. waz. nada. nil. ako lang ba ang ganito?? sobrang ungrateful ba ako?? madalas iniisip ko nalang na mas mabuti nalang ako compared to the other employees who are paid a lower salary. pero haller naman, teamlead daw ako at mas madami akong ginagawa pero sweldo ko ay pareho lang din sa kanila, pilit pa yung overtime araw-araw???? of course, mas malaki ng konti ang tinatanggap ko kapag payday pero kapalit naman nun ay walang tulog at pagod.. sumasakit ang likod ko sa kakaupo sa harap ng PC buong araw. kapag nagkasakit ako dahil dito, kulang pang pambayad ang kinikita ko sa kanila.

at isa pang badtrip. akala namin ay magkakaroon ng summer outing ang company. gagawa daw sila ng paraan na matuloy. tama nga hinala ko noon. malabong matuloy. bakit? dahil ayaw daw kami bigyan ng budget ng kumpanya. tama ba naman yun? akala ko ba ay concern din ng isang company ang kasiyahan ng empleyado? na despite all the work na ginagawa namin para sa kanila, makaranas din kami ng kahit isang araw na hindi iniisip ang deadlines at problema?? bakit! bakit, bakit????? naku, wag nalang nila itong sagutin. di bale nalang.

bukas, replay ulit ng ginagawa ko. walang pinagka-iba sa ibang araw. pasok sa office, uwi sa bahay para matulog, gising, pasok sa office, and so on and so forth. anong klaseng buhay 'to?? kailangan ko nang magbasa ng "A Purpose Driven Life." Baka may sagot dun sa mga tanong ko.

Nakaka-badtrip lang talaga. I'm doing my best naman pero dahil kulang sa tao, di lang talaga kaya.

Nga pala, na-discover ko kanina from another officemate na yung aking crush sa office ay 20 years old. hah! Hindi ako surprised dahil bata pa nga nman talga sa tingnan. sa bagay, cradle snatcher naman ako noon pa.. wala lang. as if naman may chance ako dun. may gf nga sya eh. tapos, yung mga iba kong ka-opisina, pinipilit na bagay daw kami nung isa kong kasamahan sa department. asus! showbiz naman ang mga ito. parang sabay lang naman kami mag-lunch ah. walang malisya yun! hehehe ;-)

yun lang. inis lang ako.. at napapagod na rin.

Happy Birthday, Mama

2006-05-16T22:08:00.000+08:00

Maligayang kaarawan sa aking pinakamamahal na ina. I always thank the Lord for giving you to us and we will forever be grateful for all the things you do for us every waking day. I pray that God will give you many many more years to come and i hope He will grant us the chance to enjoy life to its fullest.. if not now, then someday.. But today is your day and so everything i ask is for you to be happy and safe from harm. I love you with all my heart and words are not enough to describe how grateful i am to be one of your children.

To our mom

2006-05-14T15:13:00.000+08:00

"Only a woman can love you so much
Give you her life and give you her trust
Not any woman can do what you do
Only a woman like you"

Only A Woman Like You
~Michael Bolton

My new pal

2006-05-13T23:30:00.000+08:00

Ito ang bago kong kampi, lalo na sa trabaho. Lalo na kapag gusto kong magbingi-bingihan sa mundo. stressfull din kasi ang work. sa baagay, palagi naman talaga ganun. hindi pa siguro ako naka-experience ng medyo maluwag na feeling kapag nasa office ako. ako lang ba o talagang ang dami ko nang ginagawa at iniisip? juskoday, malolosyang ako nito nang maaga!

Anyway, muntik nang mawala ang bilib ko sa nano kagabi. kaya kasi ito ang pinili kong mp3 player kasi raw, according to the reviews i have read, user friendly at madaling gamitin. pero nagkaproblema ako dito nung una kong i-install ang software. may kalakip na installer cd yung package para sa i-Tunes at iPod software. pero after ko na-install, ayaw mag-play. naka-display lang sa screen yung url ng website ng iPod para dun daw ako kumuha ng solution sa problem. kaya todo ako sa paghahanap ng sagot sa mga tanong ko. sabi ko nga "ito ba yung user friendly nila?!"

after almost six hours of figuring it out, hay salamat! nakit ko na yung menu sa screen ng nano. so it was a sign na tama yung pinaggagawa ko. salamat sa aking medyo mahabang pasensya. pero in fairness, para sagutin ko yung tanong ko if user friendly ba sya, oo. user friendly nga when it finally worked. nahirapan lang talaga akong i-figure out kung bakit hindi tumatakbo yung software na nasa CD. bakit naman kasi hindi updated version yung nasa disc? nag-download pa tuloy ako ng updater sa web. buti nalang libre yun.

Sunscreen

2006-05-02T22:33:00.001+08:00

"Everybody is free to wear sunscreen"
by Mary Schmich

Wear sunscreen.

If I could offer you only one tip for the future, sunscreen would be it. The long-term benefits of sunscreen have been proved by scientists, whereas the rest of my advice has no basis more reliable than my own meandering experience. I will dispense this advice now.

Enjoy the power and beauty of your youth. Oh, never mind. You will not understand the power and beauty of your youth until they've faded. But trust me, in 20 years, you'll look back at photos of yourself and recall in a way you can't grasp now how much possibility lay before you and how fabulous you really looked. You are not as fat as you imagine.

Don't worry about the future. Or worry, but know that worrying is as effective as trying to solve an algebra equation by chewing bubble gum. The real troubles in your life are apt to be things that never crossed your worried mind, the kind that blindside you at 4 p.m. on some idle Tuesday.

Do one thing every day that scares you.

Sing.

Don't be reckless with other people's hearts. Don't put up with people who are reckless with yours.

Floss.

Don't waste your time on jealousy. Sometimes you're ahead, sometimes you're behind. The race is long and, in the end, it's only with yourself.

Remember compliments you receive. Forget the insults. If you succeed in doing this, tell me how.

Keep your old love letters. Throw away your old bank statements.

Stretch.

Don't feel guilty if you don't know what you want to do with your life. The most interesting people I know didn't know at 22 what they wanted to do with their lives. Some of the most interesting 40-year-olds I know still don't.

Get plenty of calcium. Be kind to your knees. You'll miss them when they're gone.

Maybe you'll marry, maybe you won't. Maybe you'll have children, maybe you won't. Maybe you'll divorce at 40, maybe you'll dance the funky chicken on your 75th wedding anniversary. Whatever you do, don't congratulate yourself too much, or berate yourself either. Your choices are half chance. So are everybody else's.

Enjoy your body. Use it every way you can. Don't be afraid of it or of what other people think of it. It's the greatest instrument you'll ever own.

Dance, even if you have nowhere to do it but your living room.

Read the directions, even if you don't follow them.

Do not read beauty magazines. They will only make you feel ugly.

Get to know your parents. You never know when they'll be gone for good. Be nice to your siblings. They're your best link to your past and the people most likely to stick with you in the future.

Understand that friends come and go, but with a precious few you should hold on. Work hard to bridge the gaps in geography and lifestyle, because the older you get, the more you need the people who knew you when you were young.

Live in New York City once, but leave before it makes you hard. Live in Northern California once, but leave before it makes you soft.

Travel.

Accept certain inalienable truths: Prices will rise. Politicians will philander. You, too, will get old. And when you do, you'll fantasize that when you were young, prices were reasonable, politicians were noble and children respected their elders.

Respect your elders.

Don't expect anyone else to support you. Maybe you have a trust fund. Maybe you'll have a wealthy spouse. But you never know when either one might run out.

Don't mess too much with your hair or by the time you're 40 it will look 85.

Be careful whose advice you buy, but be patient with those who supply it. Advice is a form of nostalgia. Dispensing it is a way of fishing the past from the disposal, wiping it off, painting over the ugly parts and recycling it for more than it's worth.

But trust me on the sunscreen.

23 on 23

2006-04-23T21:23:00.000+08:00

Ayos yung araw ko kahapon. Birthday ko kaya lumabas kami ng mga kasamahan ko sa trabaho. nature tripping. di ako masyadong nakakuha ng maraming pics kasi palagi akong basa sa pool (heheh!) yung isa din kase, busy sa pag-shoot ng video sa amin. hindi sya naligo dahil dun. sayang, di nya tuloy na-feel yung ginaw ng tubig sa pool. talagang maginaw, parang galing sa refrigerator yung tubig, promise!

Meron din doon mini waterfall. mini kase mababa lang. pero di kayang akyatin dahil malakas yung current. may lubid silang nilagay dun para gawin mong "lifesaver" if ever mag off-balance ka. slippery pa naman yung mga bato sa ilalim ng tubig. masakit pa yung mga braso ko ngayon sa kaka-hawak ng lubid! at yung current, sobrang lakas, parang matatanggal yung suot kong top (ngee! i tied it well para sure na di matanggal! hehehe). ewan ko lang sa mga boys na kasama namin. panay biro kami baka raw biglang may pair of shorts na lumitaw sa tubig.. LoL!

At syempre, sa lahat nang bumati, salamat. appreciated po lahat ng greetings. kahit na matanda na eh may nakaka-alala pa rin ng "bertday" ko. pero nakakapag-tampo kasi di man lang ako binati ni "onetruluv." sa bagay, masaya na yun sa gf nyang koreana! hmp! bahala na nga sya sa buhay nya!

Malaking thank you din to God for the year that went by and I am also wishing for a better year (and more years) ahead and sana.. sana naman eh magpakilala na ka na, kung sino ka man! ;) malapit na akong mainip kakahintay sa 'yo!

At sa mga bumati sa kahit yung advanced at belated, extra nalang muna kayo dito sa blog ko.

Birthday ko bukas

2006-04-22T21:21:00.000+08:00

After quite some time, ngayon lang ako naka-post ulit. naisip ko lang na kailangan ko na talagang mag-update dahil nilalangaw na naman itong blog ko. palagi kase busy sa work. minsan tinatamad din dahil pareho lang ang ginagawa at nangyayari araw-araw. parang walang magandang topic ng bagong post.

Pero bukas, may outing kami ng co-workers ko sa department. seven lang kami pero ok lang dahil parang mga kabarkada ko na rin sila. pupunta kami sa isang resort sa malapit lang dito. hindi beach resort pero ok naman siguro doon. hindi rin kasingganda ng boracay pero ayos na rin. at least makakalabas kami ngayong summer despite all the work that we have sa office. at syempre, birthday ko kaya parang celebration na rin.

sana maging masaya ang araw ko bukas at walang spoilers na mangyayari. sana walang tumawag sa celphone at sabihing kailangan kong mag-overtime para ma-beat ang deadlines ng production (nangyari sa akin ito minsan). kapag nagkataon, ewan ko nalang. i'll probably tell them hindi pwedeng mag-OT ang graphics department dahil nasa SIQUIJOR kaming lahat at hindi ganon kadali ang umuwi.. nyehehe :)

Salamat sa bumati sa akin in advance: jaleesa, daphne, jack and andy.. thanks!

Sana maging happy ang araw ko bukas.

Extra muna

2006-03-27T23:25:00.000+08:00

I got this text message this morning. I like what it says so i decided to share it here.

"Sometimes, you just have to forget the rules, follow your heart and see where it takes you.

Never apologize for saying what you feel because that's like saying sorry for being real..

Never regret anything you said or did because at some point, it was what you wanted..

True strength is being able to hold it all together when everyone else is expecting you to fall apart."

mahirap makisama

2006-03-26T00:39:00.000+08:00

Minsan, ang hirap makisama sa mga ka-trabaho sa opisina. Lalo na kapag sumpungin yung ugali. May mga panahon na ok na ok yung mood kaya parati may joke. Syempre masaya. Pero kanina, sinumpong ulit.. nakaka-inis isipin dahil na-aapektohan din medyo ang mood ko. Ang hirap makisundo sa taong nagdadabog kapag sinabihang may mali sya. Kasama sa trabaho yung ganun pero napapansin ng lahat ng kasamahan naming pabagsak ang gamit nya sa mouse, parang masisira yung keyboard, tinatapon yung mga ballpen at papel at sa mukha pa lang, parang matatakot kang lapitan sya at baka ika'y masigawan o ano. Bilang teamlead, hindi ko gusto na may tension sa workplace. Pero gusto ko man maayos ang lahat, hindi ko ma-cocontrol ang ugali nila. Kaya umiiwas ako sa usapan para walang gulo. Hindi ko rin sya kinakausap dahil alam kong talo ako kapag nagkataon na nagkasagutan kami. Mabuti nalang at yung ibang kasamahan namin ay hindi katulad nya ng ugali. Kaya lahat kami, nag-aadjust sa kanya. Sa dami ng trabaho, ayoko na sana isipin 'tong mga ganito pero di ko talaga maiwasan.

gusto kong sabihin sa kanya:

"bakit mo kailangan magdabog!? kailangan mo ba talaga ipakita sa amin lahat na nagagalit ka?! hindi mo ba napapansin na dahil sa ipinapakita mo sa'min, kami yung nag-aadjust sa ugali mo? at bakit hindi mo matanggap na may panahon na kailangan gawin mong tama yung mga mali mo? hindi ba alam mo naman na kasama sa trabaho mo yun? hindi lang ikaw ang may problema dito at kami lahat pinipilit hiwalayin yun sa trabaho. ano ang mapapala mo sa pagbabagsak ng kung anu-anong gamit dyan?! para malaman namin lahat na bad mood ka?! o tapos?! ano? hindi ka magsasalita, tapos kami hindi na rin kase nawalan na rin kami ng gana! ayoko ng palaging gan6ito. may mali man yung gawa mo, dapat mong tanggapin yun. at pakiusap naman, huwag mong sobrang ipakita sa lahat na galit ka dahil hindi kami makokonsensya hangga't alam namin na hindi kami ang mali.. kung nababasa mo 'to, at least alam mo kung ano ang gustong kong sabihin dahil hinding hindi ko masasabi 'to sayo nang harapan. gusto ko lang na maayos ang samahan natin lahat lalo na't halos araw-araw tayong nagkikita."

kanina, sobrang gusto ko na syang kausapin. pero hindi ko magawa. kaya heto, blogging to the rescue. dito ko nalang nilalabas yung sama ng loob ko. sa susunod pang mga araw, sigurado good mood na ulit yun, tapos susumpungin ulit. kapag bad mood sya, parang hindi kami magkakakilala sa opisina, tahimik at walang usapan na nangyayari. ok lang naman na mag-usap at magbiruan dahil nagtatrabaho naman kami at the same time.

para walang gulo, syempre iniintindi nalang namin sya. hindi maiiwasan na makasalimuha natin ang mga taong kagaya nya. i guess sa ganitong paraan malalaman kung gaano kahaba ang pasensya mo sa ibang tao.

Top Seven Songs

2006-03-24T22:40:00.000+08:00

Thanks for the tag, wendy. Glad you tagged me, at least update pa rin sa blog. Heheh

The rules: List seven songs you're into right now. No matter the genre, whether [or not] they have words, or even if they're any good, they must be songs you're really enjoying right now.
Post these instructions in your blog along with your seven songs, then tag seven other people to see what they're listening to.

My current top 7:

Unbelievable by Craig David
Because of You by Kelly Clarkson
Angel by Sarah McClachlan
Stick Wit You by Pussycat Dolls
100 Years by Five for Fighting
Wordplay by Jason Mraz
Behind These Hazel Eyes by Kelly Clarkson

and the 7 to tag are: laryuki, zeezai, csaw, rachel, lex, airwind, ipob

What Real Friends Do

2006-03-20T20:56:00.000+08:00

Just wanna share this to you. i got this from a forwarded email sent by a friend.

i love peanuts

2006-03-18T21:32:00.000+08:00

this is a strip from the snoopy site. i love snoopy and charlie brown.. and of course the whole gang. natutuwa lang talaga ako sa mga strips and these kids are so cute!

may continuation pa itong strip pero ito lang nilagay ko dito. nakakatuwa talaga si charlie brown. nawala kasi yung library book nya.. at sobrang worried sya na nawala nya ito.. napa-isip din ako na napaka-simple ng isip ng bata. at buti pa sila, yung mga ganitong harmless na bagay ang inaalala nila. di katulad ng mga grown-ups..

wala lang. update na rin kase matagal na akong walang bagong post. hehe :) salamat sa mga dalaw ninyo..

a born leader?

2006-03-05T14:52:00.000+08:00

for the past two weeks, parang umuuwi nalang ako ng bahay para matulog. i don't know if it is just me o hindi ko talaga kaya maging leader ng isang grupo. napapansin ko at ng mga superiors ko na hindi ko nagagampanan ang role ko bilang teamleader ng department namin. hindi naman malaki ang department considering seven lang kami lahat na nag-cocompose nito.. pero yung mga gawain, parang teamlead ako at supervisor at the same time.

noong college ako, may kaibigan ako na nagsabing napaka-responsible ko daw. wala akong comment noon pero hindi ako naniwala kase alam ko na isa sa mga kinatatakutan ko ay ang responsibilidad. ironic sa akin dahil eldest ako sa aming tatlong magkakapatid. darating at darating ang panahon na lahat ng responsibilidad ay sa akin mapupunta.

pero ngayon, masyadong mabigat sa akin ang responsiblity ko sa trabaho. at dahil na rin sa takot ko dito, nahihirapan akong mag-adjust dahil biglaan din lahat ang pangyayri. biglang dumami ang dapat kong gawin at tapusin sa loob ng isang araw. at dahil mag-isa lang ako at syempre tao lang din naman, syempre i'm bound to make mistakes. at yun, nagkamali na ako last week na naging malaking issue sa mga superior ko. gusto ko lang sana ipahiwatig na masyadong marami at malaki ang ine-expect nilang magawa ko. sana lang bigyan nila ako tulong kung gusto nilang magawa ko ang mga bagay nang maayos at madali.

despite all, hindi ko pinaparamdam sa kanila na di ko kaya. dahil kung hindi nyo alam, i am the pleaser type of person. mahirap para sa akin na umayaw sa karamihang bagay na ni-rerequest sa akin o hinihingi sa akin. ayoko kase ng gulo kaya kahit feel ko na medyo di kaya, ayun, di pa rin ako umaangal. sinasabi ko nalang, bahala na, baka kayanin ko rin in the end. mahirap ang ganito pero hindi ko maalis sa pagkatao ko ang pagiging ganito most of the time. ayoko nang maging pleaser sa totoo lang.

so ngayon, patuloy ang buhay. hindi ko alam kung makakapag-adjust ako in time pero pinagdarasal ko na ganoon ang mangyari. dahil kung sakali, hindi ko kakayanin na maging ganito araw-araw.

busy-busyhan

2006-02-17T20:37:00.000+08:00

bigla nalang kami naging busy ng team ko sa trabaho simula last week. unti-unti na kasi ililipat yung project dito sa aming location. so far, hindi pa naman 100%.. kundi 43 percent pa lang.. kaya heto, palaging pagod ako everyday, kase everyday, nag-o-overtime ako. ngayon lang namin nasubukan mag-overtime ng ganito kadalas. before, hindi pa kami advised na mag-OT dahil under evaluation pa ang work namin pero ngayon, kailangan na talaga. may quota kami na dapat maabot. 40 articles ang dapat matapos namin sa isang araw. at tingin ko ay hindi pa namin kaya abutin ito without rendering overtime. sabi nila e-evaluate ko nalang kung makakapag-quota kami within regular duty hours. pero mukhang mahirap eh. nagsisimula pa lang kami at nag-iiba ang sitwasyon sa mga figures na ginagawa namin. minsan masyadong sira yung images kaya syempre matagal matapos yun.

naninibago rin ako sa dami ng trabaho. hindi ko alam kung pa'no ako napasok sa ganito pero iniisip ko nalang na challenge ito para sa akin. masyadong na 0-verwhelm ako ngayon sa duties and responsibilities ko. thank God nalang at pito lang kami lahat. kapag dumami kami, mas gagaan ng kaunti siguro ang trabaho pero dagdag sakit ulo na naman sa akin.

well, i guess ganyan talaga.. mabuti na nga lang at ok naman yung ginagawa ko sa work. kumbaga, kind of inclined sa aking mga interest sa buhay. at masaya naman kasama ang mga co-workers ko. madalas, nagbibiro kami habang nagtatrabaho para naman hindi namin masyado maramdaman ang pagod at yung oras na lumilipas.

hay! bukas overtime ulit. maaga na naman akong gigising! matagal na naman akong makakapag-update nitong aking blog..

Alay ko kay Mr. Right

2006-02-13T07:29:00.000+08:00

Valentine's day na at wala ka pa rin. nasaan ka na ba, o aking soulmate?? para sa inyo na 48 years nang naghihintay kay mr. right, nais kong i-share itong magandang sulat na nakaka-touch. alam kong may pagka mushy pero lahat naman tayo ay merong naitatagong mushyness, kahit papaano. here it goes:

"I am wondering at this very minute if you are thinking of me, if like me, you are wondering what is taking us so long to find each other. Many times I thought I finally found you only to be disillusioned by the fact that my wait has not yet ended. I get up each morning hoping, dreaming, longing to meet you.

I am thinking of how we will meet, would it be as romantic as the ones I have seen in movies? Or is it possible that I have known you all my life but we have yet to realize that we are meant for each other? Oh how I wish you were here right now because you are the only one who has the answers to all my questions.

Sometimes I ask myself if I have ever really known "love". I do not have the answer to that question either but I believe that, more often than not, we will never really know what love is until we find that right person.... and since I have not found you yet, then maybe I do not really know what love is!

You just don't know how often I dream of finally knowing what it feels like to be in your arms. Even at this very moment I am imagining how you will simply sweep me off my feet! Perhaps I would be drawn to you by your smile, or your eyes, or maybe even how you manage to make me laugh by your silly little ways!

I don't really know for sure but I am praying that God will help me recognize you when the right time comes. I think of all the pain that I have gone through in the past and of how much I have cried since the day I began my search. I just wanted you to know that I find my strength in clinging onto my vision of the beautiful life ahead of me --- the life I shall spend with you. In my mind and in my heart I know that you are worth all that pain and sacrifice.

After all, the tears have become a part of my life and I believe that they are slowly washing away my flaws so that I would become perfect, not perfect in its truest sense, but perfect --- for YOU! I wonder if you've gone through so much pain as well. I wonder if you've been hurt so many times along the journey.

But my dearest one, please don't ever give up because I am right here... patiently waiting for you! I assure you that when we finally find each other I would slowly heal those wounds by my love.

At night, I would look out my window and stare at the beautiful sky, hoping that somehow you are also looking up and wondering about me. I utter a silent prayer and send all my cries to the heavens above thinking that in time they would reach you. And when I feel impatient, I just close my eyes and believe that you are on your way and that you are longing to see me as well. It is funny but when I finally fall asleep, it is still you that I think of, for you are always in my dreams. It seems that, for now, that is the only place where I can hold on to you, long enough to tell you how much I love you. In my dreams you would kiss away my fears and wrap me with your arms of love.

And this, all the more, makes me want to wake up and face the new day ahead with the hope that soon enough, you will no longer be a dream but a reality and once again I am assured that you are worth the wait. And when that time comes, everything will fall into its place, just as I had imagined, just as I had thought and dreamed, just as I had believed it would be! By then, I would simply look back and smile at all that I have gone through, in spite of the pain and amidst the simple joys of life --- and I would be very thankful because they all led me to you!

In the meantime, take care of yourself for me. Hold on to our dream and don't even think of letting go. Believe in your heart that we will find each other no matter what happens. God has planned the course and it is up to us to follow the directions. Don't worry, don't be afraid about getting lost, God saw to it that all the roads, no matter which one you choose to follow, lead to me."

---
thanks to barenaked for allowing me to repost this entry from her blog. and to the author of this piece, i hope you don't mind that i repost this letter. credits to you for a very nice piece.

sa lahat, happy valentine's day!

saving up for vacation

2006-01-25T21:48:00.000+08:00

gusto ko na talagang magbakasyon. i really feel that i need a break sa trabaho. sana nga ay matuloy itong wish ko. kaya nag-iipon ako ngayon. medyo mahirap mag-ipon. bumili kase ako ng bagong celphone and i had to borrow money from my mother kaya ngayon, babayaran ko sya partially everytime i get my pay. tsk tsk.

ayoko kase na manghingi ng pera sa mga magulang ko. i think that there's a bigger chance that they would allow me to go on vacation if i use my own money for it.

sana wala kaming work kahit 3 days lang ngayong holy week... pero kung saka-sakaling may trabaho pa rin, mag-leleave ako. bahala na.

plano kong makasama ang ilan sa mga college friends ko para mas malaki ang chance na payagan ako ni papa. sigurado akong di ako papayagang magbakasyon na mag-isa.

saan kaya pwede magandang puntahan? syempre sa Pilipinas lang. di pa kaya ng powers ko na mag-hongkong o kung saan pa. as if din naman makaka-abot ako ng Luzon.. hindi nga ako makalabas ng negros, sa luzon pa kaya? nge!!

sa totoo lang, ok lang naman kahit saan basta maganda at peaceful ang view. kung saan makakapag-relax akong kasama ang mga kaibigan at sabay namin kakalimutan ng saglit ang mga problema at deadlines sa trabaho.

malamang ay nakapunta ka na sa mga lugar na ito pero ako hindi pa:

dami ano? pakiramdam ko ay dayuhan ako sa sariling bayan. sa pilipinas nga ako nakatira pero hindi pa ako nakarating sa mga lugar na ito. tsk tsk.. minsan nag-iimagine na rin ako na may powers ako gaya ni Nightcrawler ng x-men para makapag-teleport ako kung saan ko gustong pumunta. pero wala eh. hanggang imagination lang yata ang kaya ko.

but i still have my hopes. hopefully this summer..

(maganda nga naman talaga sa boracay kaya sana makabalik din ako doon. hehe :)

Thanks to Ryan for the Baguio pic and Corbis for the rest!

Yosi Kadiri

2006-01-25T21:27:00.000+08:00

Nuong isang araw, habang nag-break kami ng mga kasamahan ko sa trabaho for snacks:

co-worker 1: "tingnan mo yung babaeng trainor sa production galing manila. iba yung gamit nyang yosi." (yung thin stick, di ko alam kung ano ang tawag doon)

co-worker 2: "oo nga, noh. sosyal."

ME: "huh? pa'no naging sosyal? bakit ba tingin ng mga babaeng nagyoyosi, sosyal?"

hindi nila nasagot kase may tinanong yung isa na naging dahilan ng "change of topic." maya't-maya, humingi si "male co-worker" ng yosi sa isa pang kasama namin. na-surprise ako dun kase hindi naman namin sya nakikitang nagyoyosi sa trabaho noon pa. alam namin na he does smoke, pero sya na rin ang nagsabi na seldom lang nya kung gawin yun. mabuti nalang at nasa labas kami noon so hindi namin nalanghap lahat ng usok na ibinuga nya.

hindi ko man crush itong si "male co-worker" pero na-turn-off ako sa ginawa nyang yun. feeling ko kase he suddenly decided to smoke dahil gusto nyang magpakit dun sa babaeng galing manila na alam nya rin manigarilyo, therefore "cool" sya. hindi ko man lubos maisip kung bakit iisipin nya ang ganoon pero yan talaga ang pumasok sa isip ko (o pwede rin naman na nainggit lang sya all of a sudden kaya gusto na rin nyang mag-yosi).

isa sa major turn-offs sa akin ang smokers. para sa'kin hindi magandang tingnan ang isang tao kapag sya'y naninigarilyo. lalo na kapag babae, marami akong kilalang nabibilib sa kanila dahil "cool" at "sosyal" daw. hay, kahit sabihin na ng lahat na cool o sosyal sila tingnan, ayoko pa rin dito. even if i'm the only person left who thinks so. and of course it follows that i don't smoke, too. at hindi ako nahihiyang sabihin na hindi pa ako naka-try ng isang stick, ni isang hit-hit. tawagin man akong "ignorant" dahil dyan, bahala sila.

ayoko rin kase na ma-addict dito. hindi ko naman masasabing "i won't let myself get addicted to it" dahil hindi rin natin alam. lalo na't may addictive content ang sigarilyo. kaya para sa'kin, "better safe than sorry." marami na akong narinig na mahirap itigil ang addiction to smoking. witness ako sa isa kasama ko sa trabaho. gusto nya na rin tumigil pero mahirap nga raw. kaya ngayon, dahan-dahan nyang tinitigil. ayoko maging katulad nya.

no offense sa mga iba dyan na chain smokers o kahit na smokers lang. gusto ko lang ipahiwatig ang point of view ko about smoking. gustuhin ko man na wala nang manigarilyo, imposible rin yun. pero mas mabuti nga sana kung ganoon. nadadamay rin kase yung mga nakakalanghap ng usok galing sa sigarilyo. at nakaka-discolor ng ngipin, at malaki ang chance mong magka-lung cancer.

pero oo nga. baga nyo yan. it's your pair of lungs. it's your choice. basta ako, ayoko.

Top 5 Weird Habits

2006-01-19T21:31:00.000+08:00

(From Wendy)

Just list top-5 of your Weird Habits
Pass to 5 friends
Leave a comment or tag on 5 friends informing that you tagged them.

The following are my weird habbits:
1. I can't leave the house without my watch. I don't know but i feel weird without it.
2. I don't like to eat food with nuts in them (ice cream with nuts, cakes with nuts, chocolate with nuts) but i do eat nuts on their own.
3. I start to sleep on my bed sideways (on my left)
4. I don't never use vinegar as "sawsawan." (I don't like sour food, hehe)
5. -

ala na. wala na talaga akong maisip para sa number 5.. hehe so yan na lang muna. ewan kung weird ang mga yan. ;)

Five to tag: Jill, Laryuki, Jaleesa, iPOB and Airwind. Pwedeng tumawad? pati na rin po si Dada. Hehe!

Better Late Than Never

2006-01-14T21:26:00.000+08:00

Halos kalahating buwan na pagkatapos ng new year. ngayon lang ako nakapag post ulit. Plano ko pa nga magpost ng entry para sa mga new years resolution ko pero di bale na. hindi naman pala marami. dalawa lang pala. pero hindi ko nalang sasabihin.

anyway. what have i been up to these past few weeks? actually, i go online every night.. every night lang dahil kapag daytime, nasa opisina ako at hindi kami allowed mag-online doon (oo, KJ nga pero ganun talaga eh). palagi rin akong nag-iisip kung ano ang pwede kong isulat para sa susunod kong entry pero ewan ko lang. parang nakakalimutan ko ang gusto kong isulat pagdating ko sa bahay at pati na rin napapagod kase ako, tinatamad na akong magsulat. pero syempre sinusubukan ko naman para naman hindi (masyadong) nilalangaw itong online niche ko. heheh ;)

sa ngayon, magkukwento nalang ako sa mga pinagagawa ko lately. mahilig din akong manood ng movie re-runs kaya isasali ko na rin yung movies na napanood ko.

Company Christmas Party

Noong Christmas party namin, sinabihan kaming magsuot ng sexy top. "kinda sexy top" na sana yung suot ko, kaya lang bad trip at pinabihis ako ulit ng papa ko. ayaw nya raw sa suot ko. kaya ayun, no choice at sinunod ko nalang. baka di pa tuloy ako payagan pumunta sa party. Oh well, hindi ko masasabing super saya yung party namin pero ok na rin. umuwi kaming busog at may may mga regalo pa.

Tatlong "kris kringle" ang sinalihan ko kaya nag-uwi rin ako ng tatlong regalo. mas gusto ko sana kung na-surprise ako sa mga secret santas ko pero yung isa nalaman ko kasi i cheated. na-access ko yung kris kringle list kaya di ko napigilang tingnan kung sino nakabunot ng pangalan ko. kaya ayun, nung nilapitan nya ako at binigay nya sa'kin ang gift nya, i pretended to be surprised. medyo nakokonsensya pa rin ako dahil hindi nya alam na alam ko na noon. pwera nalang kung mabasa nya to. hehehe!

Christmas Reunions

At syempre, Christmas season is a time for reunions. so meron din kami! isa ay sa mga close friends ko noong college at isa rin para sa mga high school friends ko. masaya talaga kapag reunion. napansin kong hindi nawawala sa chikahan ay ang mga pinagdaanan namin noong nag-aaral pa kami. puro tawanan. kahit mga petty fights namin noon, group quarrels, competitions ay balewala na ngayon. parang ok na lang dahil nakatapos din naman kaming lahat. All's well that ends well!

My Girl

Maraming beses ko nang napanood ang movie na ito. ito kase ang isa sa mga fave films ko. hindi ko alam pero di ako nagsasawa kahit paulit-ulit ko panoorin. i really think it's a wonderful movie. it's a bit old but still, the lessons still apply today and always. at cute pa ni Macaulay Culkin dito. Bagay sila ni Vada (Anna Chlumsky). This makes me wonder... ano na kaya ang nangyari sa mga "batang" ito?

Simone

Ito pa ay isang film na gusto ko. Maganda ang lead female actor nito. Although hindi ko sya kasing sikat ng ibang Hollywood actors, maganda ang kinalabasan ng buong film. Gusto ko kase ang concept nito. nakaka-relate ako dahil computer-related ang isyu sa pelikula.

The Island

And of course, ito rin ay isa sa faves ko. Isang science fiction film about cloning. para sa mga hindi pa nakakakita nito, i highly recommend it. maaaring di mo magustuhan pero you never know. kahit ako, hindi ko inexpect na magiging isa ito sa faves ko, let alone watch it in the big screen.

Merry Christmas/Happy New Year!

2005-12-30T09:24:00.000+08:00

Merry Christmas sa lahat! I know this post is a bit late but despite the breakdown of my PC's motherboard, i wanted to have a post for Christmas and New Year.

Anyway my Christmas went okay. Although I could feel a lot of difference of this year's Christmas season compared to the previous years. Maybe it's because of the crisis. Hindi ko alam kung bakit parang nawawala ang feeling na may spirit of Christmas kapag krisis. Spirit yun diba? So dapat kahit walang gifts o kahit anong pa, Christmas pa rin. Pero iba eh. But then again, perhaps it's just me who thinks so.

The new year is coming. meron akong new year's resolution but it's a short one. later ko na ipo-post. this new year's eve, as usual, i plan to have a movie marathon. yun din ginawa ko last christmas eve. natulog lang naman ang mga tao sa bahay. but it's ok.

But to you guys, i wish you all a safe and happy new year. huwag magpaputok ng fireworks ng todo ha! Lalo na dyan sa mga bloggers, baka wala na kayong daliri pang-type ng new post. hehehe!

better work

2005-12-02T23:04:00.000+08:00

magandang balita. kahapon lang ay lumipat na ako ng posisyon sa trabaho. hindi na ako QA sa production. i chose to be part of the QA of the graphics department. ito yung pioneer batch sa branch ng kumpanya dito.

noon kasi, may nag-recommend sa akin na maging customer support sa buong branch dito. as in ako lang mag-isa. sabi nila i will be sent to manila for a training period of 2-4 weeks. pero mga dalawang buwan na ang nakakaraan, hindi pa ako nakapag-simula sa training. naghihintay pa daw kasi ng advice from manila. medyo nainip na rin ako pero hinintay ko nalang kahit matagal. minsa lang naman siguro akong ma-lilipat sa ibang department kaya ayun.

pero early this week, bigla nalang akong tinawagan ng HR manager. sabi kukunin daw ako ng graphics head bilang QA for graphics department. kaya syempre natuwa ako, na-confused at kinabahan at the same time. nag-apply kasi ako months ago bilang graphics operator. 14 kaming applicant, apat na inside employee at sampung bagong aplikante. lima ang kinuha at hindi ako kasali doon. nalungkot nga ako pero slowly, i got over it. i just thought that it probably wasn't for me.. sabay pa lahat ng sour-graping. hehe!

so they asked me what i wanted to take, the Customer Support or the Graphics QA. syempre yung latter ang pinili ko dahil mas nakikita kong mas maaaliw ako sa trabahong iyon.. mas in-line sa aking interests.

here, i made a little summary:

Customer Support:

Job description (more or less): basically ay magiging communication between the company and its clients and copy editors. gamit ang Internet at Telephone/Fax, mag-rerelay ng queries at kung anu-ano pang dapat itanong at i-confirm sa author/client/copy-ed. ipasa lahat ng queries pabalik sa production and vice versa. at syempre makikipag-communicate sa manila kung ano na ang updates sa branch nila dito.

schedule: 4pm to 12mn. Monday til Saturdays.. (malaking factor ito. concerned ang parents ko dito dahil mahirap umuwi nang alas dose ng gabi. delikado at walanag masasakyan)

salary: mababa (kumpara sa responsibility)

pros: ako sana ang magiging first CS kung sakali tinanggap ko ito. at iba sya sa dati kong trabaho bilang QA. tingin ko ay hindi boring at hindi masyadong tight ang supervision. baka magkaroon din ako ng sariling room o cubicle man lang. at yung training, ok dahil makakapunta ako ng manila na all-expense paid by the company. ang mahal kaya ng plane ticket galing dito papunta doon. tapos libre din stay sa staff house nila at may allowance pang 500 pesos araw araw para sa food, fare, etc. at makaka-trabaho ko yung ibang empleyado doon, pati yung trainor na baka cutie rin, if ever lalaki sya! hehe. at syempre, i will get the chance to meet up with my college friends who are now working in manila. i really do miss them.

cons: unfortunately, ako lang daw ang unang kukunin so lahat ng trabaho, carry ko! oh my, hindi ko yata kaya yon! at lalo pa at mga German scientist/doctors ang makaka-usap ko?? baka ma-ubusan ako ng English! oo, may baon naman akong English pero kahit yan nauubos din noh! ;) at alam kong parang call center agent ang trabahong ito kaya di maiiwasan na masisigawan o maiinsulto ako ng kausap ko. sensitive kasi ako kaya baka hindi ko kayanin yun, lalo na at talagang hindi ako nakakapag-salita kapag ako'y natatakot at pressured.

ang schedule pa, sobrang late na. hindi naman ako pwede magpasundo kay papa araw-araw. kung mag-cocomute ako, wala na akong masasakyan pauwi sa ganoong oras. kaya mahirap din.

and considering all these cons, ang baba ng sweldo. parang pang ordinary worker lang tapos delikado pa! thanks, but no thanks.

Graphics QA:

Job description: Mag-check ng output graphics ng mga graphics operators in compliance with the specs provided by the client (i.e. resolution, size, color mode, file format, etc). naghahanap ng error/s at ina-accept or reject, depende sa quality nito. minsan din ay nagiging graphics op kung maraming dapat tapusin na trabaho.

schedule: 9am to 5pm (maaaring maging shifting ang sked kapag dumami kami in the future)
salary: yung sweldo ng CS plus 1K. mababa pa rin pero ok na rin dahil increased ng kaunti.

pros: ayos lahat ito. mas gusto ko yung trabaho dahil di ako inaantok at di ko masyado namamalayan ang oras habang nasa office. abala kase kami ng mga kasama ko sa pag-o-operate ng mga images.

cons: ito lang yung nag-iisang bagay na ayaw ko sa trabahong 'to. may problema ako sa ibang images na ginagamit sa ibang articles. yung mga sobrang graphic na parang tumataas ang heart rate ko kapag nakakakita ako ng mga ito. ang mga articles na natatanggap namin ay scientific at medical. in short, natatakot akong tingnan ang mga images na ito dahil nakakasuka talaga. halimbawa ay mga images ng parte ng katawan ng tao na ino-operahan, naka-tiwangwang, namamaga, hinihiwa, dumudugo, at kung ano pang hindi ko ma-imagine at di ko kayang tingnan kahit isang sigundo lang. meron pa talagang journals tungkol sa mga sakit ng sexual organs. i don't even want to imagine kung ano ang makikita kong images galing doon. salamat nalang at dalawa kaming QA. baka sakaling pwede sya nalang ang mag-check sa mga ganoong image para hind ako himatayin on the spot. ito lang talaga ang pinaka-con. isa lang pero major issue sa akin. pero susubukan kong kayanin.

so ngayon, medyo iba na naman ang mga kasama ko at medyo ok na din dahil walang mga supervisors na aaligid-aligid sa amin every five minutes. at sabay lang naman yung dalawang trainor na galing manila. at hindi na rin masyadong maginaw sa ngayon. first time ever kanina, hindi ako nagdala ng sweater sa trabaho. ayos! at di na ako inaantok sa trabaho dahil nga i don't find it boring. pwera nalang doon sa mga gory images, yun, siguradong hindi ako makakatulog kapag may nakita ako kahit isa man lang!

so ngayon, hindi na ako kasing-tamad pumasok sa trabaho. sana mas mabuti na ang mga araw ko simula ngayon. sana ay magkaroon ako ng magandang feedback bilang QA at sana marami din akong matutunan dito, technically at personally.

at sana naman may magbigay sa akin ng iPOD Nano ngayong pasko!!! please!!!! LoL, just kidding!

Makita Kang Muli

2005-11-19T20:43:00.000+08:00

::by Sugarfree::

Bawat sandali ng aking buhay
Pagmamahal mo ang aking taglay
San man mapadpad ng hangin
Hindi magbabago aking pagtingin
Pangako natin sa Maykapal
Na tayo lamang sa habang buhay
Maghintay

Ipaglalaban ko ang ating pag-ibig
Maghintay ka lamang, Ako'y darating
Pagka't sa isang taong mahal mo ng buong puso
Lahat ay gagawin makita kang muli,
Makita kang muli

Puso'y nagdurusa nangungulila
Iniisip ka 'pag nag-iisa
Inaalala mga sandali
Nang tayo ay magkapiling
Ikaw ang gabay sa aking tuwina
Ang aking ilaw sa gabing mapanglaw
Tanging ikaw

Ipaglalaban ko ang ating pag-ibig
Maghintay ka lamang, ako'y darating
Pagka't sa isang taong mahal mo ng buong puso
Lahat ay gagawin
Makita kang muli, makita kang muli
Makita kang muli

----

i like this song a lot. as a lot of you already know, ito ang themesong ng teleseryeng "Ang Panday." Ngayon ko lang din napansin yang bandang "Sugarfree." Hindi masyadong kagwapuhan yung band members nila pero kahit na. hindi rin ako fan pero patok sa listahan ng fave songs ko itong kantang 'to. sadly, di ako makahanap ng mp3. hay!

sunog

2005-11-07T15:40:00.000+08:00

nagkaroon ng sunog kahapon dito sa'min. maliit lang naman ang dumaguete kaya natural, alam ng lahat ang nangyari. ang malaking bahagi na nasunog ay yung POS marketing, tindahan ng mga appliances at mga gamit pambahay, nagbebenta rin ng mga cellphone at lahat ng klaseng accessories nito. nangyari yung sunog kahapon ng tanghali, alas onse hanggang mga alas dos siguro. matagal napatay ng mga bumbero yung apoy. para rin kaseng hindi masyadong maasahan yung mga bumbero dito. tumulong din yung mga bumbero sa mga karatig lugar para tulungan yung bumbero namin. lumaki kase masyado yung sunog. sa bandang huli, wala na silang nagawa kundi basa-in nalang yung ibang maliliit na tindahan na katabi nito para ma-iwasang kainin din ito ng apoy.

ang mga nadamay sa sunog ay appliance store, tapos yung katabing pawnshop, travel agency, book-rental shop, at tindahan ng bisikleta. napaka-malas din at nadamay pati yung immigration office at bahay sa likod ng building na ito.

salamat nalang at walang taong namatay sa pangyayari. ngayon eh maraming kwento kung saan at kung ano talaga ang pinagsimulan ng sunog pero ayon sa version na pinaka-convincing, naniniwala akong doon nagsimula sa tindahan ng bisikleta nagsimula ang apoy. kwento nila, may niluluto sa likuran nito tapos nakalimutan nya yun dahil nakipag-telebabad sa telepono. hindi ko rin alam kung ito yung tunay na nangyari. meron din kaseng nagsabi na may pumutok o nasira sa wiring ng building dahil luma na nga itong gusali na ito. ewan. pero sana maging leksyon ito sa mga tao rito na maging maingat pagdating sa apoy at kuryente. at isa pang dapat nilang bigyang pansin, ay yung mga bumbero namin. luma na nga yung technology, ang bagal pang kumilos.

ang pinaka-bloopers na nangyari dito ay nung nasunog yung isang goverment office building. yung building na yun eh nakatayo mismo sa tabi ng fire department. pero wala silang nagawa. natupok yung gusali. walang natira. kung hindi nila na-awat yun, pa'no na kaya yung ibang mas malayo? wala ako nuong mga panahong iyon dahil nagbakasayon ako. pero nabalitaan ko yun at nakita ko rin na na-feature ito sa Bubble Gang. 'alang hiya. sisikat na sana itong dumaguete, dahil lang pala dun sa bloopers na sunog na yun. kahit ako, hindi ko alam kung ano ang iisipin. hindi ko alam kung malulungkot ako o matatawa.

ito lang yung nakuha kong pics ng mga tira ng sunog. kanina lang 'to kaya wala nang bumbero.

halos di ko masyado makilala itong kalye na pinangyarihan. halos naubos kase lahat ng nakapilang tindahan. ang lungkot din isipin na wala na yung bookshoppe kung saan ako nanghihiram ng pocketbooks noon pa. at yung corner ng kalyeng ito kung saan palaging dito ako nag-aantay ng tricycle pauwi sa bahay.

M E L A N I S M S

2005-10-19T23:18:00.000+08:00

Just For Fun
by Melanie Marquez

(salamat sa post ni atesienna para sa entry na ito)

"I won't stoop down to my level."

"Hello? Bulag ka ba? Bingi ka ba? Are you dep?"

"'Yung STD, baka sa maruming toilet lang niya nakuha yan."

"Eh, ikaw ba naman, durugin ang ari mo... Pag di ka naman manutok ng baril."

"We are lovers, not fighters."

"My brother is not a girl; he's a gentleman."

"That's why I'm a success, it's because I don't middle in other people's lives."

"Don't judge my brother; he's not a book."

"Kapatid ko pa rin siya. We are one and the same."

"I don't eat meat. I'm not a carnival."

(During her acceptance speech at a Metro Filmfest awards night where her bioflick, directed by her late father Temyong Marquez, won an award.)
"Eto na po ang pinakamaligayang pasko at manigong taon sa inyong lahat."

"Sumasakit ang migraine ko."

"Ang tatay ko ang only living legend na buhay!"

(When asked on S-Files if her present husband, Adam Lawyer, is her Mr. Right.)
"Period na talaga; wala nang exclamation point."

(At a talk show after her break-up with Derek Dee, Melanie was asked if she had some words for Derek's mother whom she partly blamed for the separation).
"Oo nga," said Melanie, "pero i-English-in ko para maintindihan niya."
She looked into the camera and, with the peremptoriness of royalty, said,
"And to you, Mrs. Dee, I have two words for you. Ang labo mo!"

When asked for a message to her daughter who was allegedly abused by their houseboy: "Don't worry little angel, big angel is here."

On what they should do to the houseboy who molested her kid:
"He should be put behind bar."

"You can fool me once, you can even fool me twice, you can even fool me thrice. But you can never fool me four"

While waiting backstage during a noontime show, after watching Nikki Valdez do her dance number. "Nikki, you're so galing. You should go to the States. You will sell hotcakes"

hahahah! no wonder sumikat ng todo itong si melanie marquez! bloopers masyado sya magsalita!

limandaang japeyks

2005-10-16T14:29:00.000+08:00

nuong isang araw, nakatanggap ang mama ko ng pekeng limandaan. isa lang yun sa maraming pekeng bills na natanggap namin noon pa. huli na noong nalaman nyang fake pala yung pera. Ang galing din kase ng pagkagawa. Pero kapag hinawakan mong mabuti at kung titignan mo ng maigi, mahahalata pa rin na hindi tunay.

so yun, lugi na naman kami ng P500. ginawa ng mama ko, isinama nya yun sa perang ibinayad nya doon sa matandang ahente ng sigarilyo. alam kong nakunsensya sya sa ginawa nyang yun pero wala din siguro syang kasalanan kase naloko rin naman kami (ni kung sinuman ang nagbayad ng pekeng limandaan). kaya sinubukan nyang ipasa nalang ito sa iba. so far, hindi pa naman bumabalik yung matanda para isauli yung pekeng bill. siguro eh hindi nya rin alam na fake yon.

nung tinanong ako ni mama kung masama yung ginawa nya, hindi ko rin alam yung iisipin. in a way, masama yon pero gaya ng sabi nya, bakit namin papabayaan na kami yung malugi? hindi praktikal ang ganyan ngayon. masama na kung masama. kung di nya ipinasa sa iba yun, para na rin kaming namigay ng grocery goods worth 500 pesos. sa negosyong general merchandise, hindi madali kita-in yang limandaan, kaya sorry nalang.

noong una nakukunsensya pa kami at pinapabayaan na lang naming ganun. maraming beses hindi pa namin alam na nakatanggap na pala kami ng fake money dahil yung bangko pa ang tumatawag sa'min at ipinapaalam na may pekeng limandaan o isanlibong piso kaming na-deposito. masakit talaga isipin. sa buong akala mong kumikita ka, yun pala nalulugi ka dahil sa ganyan.

bwisit yang mga gumagawa ng fake bills. tamaan sana sila ng kidlat! dapat ihampas yung mga mukha nila sa kung ano man yung makinang ginagamit nila sa paggawa ng mga pekeng bills na yan!

at eto pa nabasa ko sa isang site: "BSP, however, said no particular law exists yet that would penalize the person-suspect, except only if he or she will be caught manufacturing the counterfeit."

kaya pala ang dami pa rin fake bills in circulation. ma-pepenalize lang pala sila if they are caught red-handed. at saan din kayang lupalop ng pilipinas sila nagma-manufacture ng mga ito at hindi sila mahuli-huli?!

matagal ko nang kinukulit yang si mama na bumili na ng fake-money detector (UV Lights Machines) kaya lang ayaw pa nya. tatlo kase yung kailangan namin (kay mama at para sa ibang cashiers) at sabi nya, kulang pa ng power outlet na magagamit kaya hanggang ngayon, wala pa. hassle pa kasing magpagawa ng bagong outlet dahil palaging busy sa tindahan.

without the use of UV Lights Machines, maraming pa rin ang paraan upang malaman na peke ang isang peso bill. kaunti lang ang alam ko kaya nag-research na rin ako para makatulong naman sa susunod na may magbayad sa'kin ng fake.

"... fake bills either computer or machine-produced can easily be detected by its blurred over-all color, deteriorated face of the characters (portrait), color blending, serial number, security thread, embedded thread, background or lacework design, microprinting, improved OVI and water mark.

... fake peso bills are usually in faded colors, thin in texture, small and short in size, with tampered serial numbers and have no embedded thread.

The authentic peso bills, on the other hand, have a so called-defined color combination especially on the embedded security thread.

Fake peso bills have a printed word specimen and serial numbers of at least five to six zeros which mean not legally tendered bills.

(--nakatanggap ako noon ng perang may specimen na nakasulat pero hindi ko isinauli. akala ko kase ok lang na may specimen dahil tunay naman yung 100 peso bill kaya tinanggap ko. kaso nga lang may naka-print na "specimen" kaya wala pa ring value yon.--)

A genuine peso bill is printed on a special kind of paper which is rough when you run your fingers through it. It does not glow under the ultra-violet light.

During paper manufacture, the watermark, security fibers, security threads and iridescent band are included.

Second, the BSP said that one could tell if a bill is genuine through the watermark, which is the silhouette of the portrait appearing on the face of the note. Sharp details of the light and shadow effect can be seen when the note is viewed against the light.

Third, the security fibers - the embedded red and blue visible fibers - are scattered at random on both surfaces of a genuine note and can be readily picked off by means of any pointed instrument.

Fourth, the presence of the embedded security thread which is a special thread vertically implanted off the center of the note during the paper manufacture.
This can easily be seen when the bill is viewed against the light, said the BFP.

Fifth, there is the windowed security thread which is a narrow security thread vertically located like "stitches" at the face of the note with clear text of the numerical value in repeated sequence and changes in color from magenta to green or green to magenta depending on the angle of view.

Sixth, there is the iridescent band on the improved version of P100s, P500s, and P1,000 notes and also on new P200 bill.

A wide glistening gold vertical stripe with the numerical value is printed in series.

Seventh, portrait appears life-like. The eyes "sparkle".

Eighth, the serial number is composed of 1 or 2 prefix letters and six to seven digits. The letters and numerals are uniform in size and thickness, evenly spaced and well aligned, and they glow under the ultra-violet light.

Ninth, there is the background or lace work design, which are made up of multi-colored and well-defined lines.

The lacework design is also composed of web-crisscrossing lines, which are continuous and traceable even at the intersection.

Tenth, vignette or the lines and dashes composing the vignette are fine, distinct and sharp; the varying color tone gives a vivid look to the picture that makes it "stand out" of the paper.

And lastly, the value panel of the numerals denote the denomination of the bill.

Ito ako noon

2005-10-06T21:06:00.000+08:00

Ito yung class picture namin ng mga batchmates ko nung grade 1 pa lang kami. Oo, ako yang batang hindi nakatingin sa camera. hmmm.. nakalimutan ko na kung ano ang tiningnan ko ng mga panahong kinunan kami ng litratong ito. ewan, pero sa palagay ko may bata yata akong pinapanood na naglalaro. hay! hehe! at kung mapapansin mo, ang mga kapwa ko bata dyan ay iba-iba rin ang tinitignan. may ibang nakatingin sa camera, may inaantok, may excited na excited nang tumalon sa bleachers upang makipaglaro sa ibang bata, meron din gutom, at meron din mga kagaya kong nakatunganga at kung saan-saan tumitingin. mayroon din naka tawa na obvious talagang nasisiyahan sa picture taking session.

ngayon, nakikita ko pa rin ang iba sa mga ito. hindi na nga lang masyadong nag-iimikan dahil nahihiya na sa isa't isa. meron din akong naging crush dyan! (Uuuy!) pero hindi ko na ituturo kung saan. basta nandyan sya. narito din sa pic na ito yung batang lalaki na pinagalitan ng papa ko kase inaway nya ako. sinumbong ko talaga sya kase ansakit ng balikat ko nun, kinurot ng mokong. ayun. buti nga sa kanya. pilyong bata! nandito rin sa pic yung batang pinagyayabang na madami silang sasakyan. kesyo may nissan pajero, nissan patrol, van at kung anu-anong kotse pa. ay naku! pero syempre bata pa kami ng isa ko pang kasama sa pic kaya go sa paniwalang-paniwala kami! Mukhang enjoy na enjoy naman sya na talagang naniwala kami. i doubt kung totoo yun. andyan rin si "weird classmate" na palaging tinutukso namin dahil di sya naliligo (o baka mukha lang syang hindi naliligo) at saka iba syang humawak ng lapis. kapag sumusulat sya, nasa pagitan ng index at middle finger nya yung lapis. kawawa naman sya pero oo, inaamin ko na ngayon na isa ako sa mga nanukso sa kanya. pero mga isa o dalawang beses lang! pramis! saka andyan rin yung favorite kong friend dahil palagi niya akong iniimbitahang maglaro sa bahay nila. gustong-gusto ko talaga dun kase malaki at maganda yung kanilang bahay at sobrang dami nyang barbie. oo, barbie. heheh :)

at syempre, andyan yung kapatid ng aking onetrueluv. nasaan dyan? secret! hehe :) nga pala. si "weird classmate"? sya yung nag-iisang walang tie sa aming mga girls.

so ano? mukha ba 'kong mabait noon? wehehehe ;)

The Phantom Of The Opera

2005-10-03T20:38:00.000+08:00

This romantic musical epic is about a mysterious masked figure, Erik (Butler), who roams the undergrounds of 19th century Paris, centering his activity around (or under) the Opera Populaire, where he tutors a beautiful young soprano, Christine (Rossum), who goes on to upstage the city's most famous opera singer, Carlotta (Driver). The Phantom thinks he's found love, until Christine's childhood boyfriend, Vicomte de Chagny (Wilson) shows up.

Starring: Gerard Butler, Emmy Rossum, Patrick Wilson, Minnie Driver, Miranda Richardson

The Phantom of the Opera is one of my favorite movies. Mahilig din kase ako sa mga ganitong tipong films. Isa itong musical na ginawang pelikula. Hindi naman gaanong kilala ang mga bida pero maliban sa sila'y magaganda't gwapo, ang huhusay pa nilang kumanta. Hindi ko rin alam kung iba na yung boses na lumabas sa mga bibig nila nung sila'y kumanta (90% ng dialogues kinanta nila).

Ang pinakagusto ko sa movie na 'to ay ang setting, ang plot at ang soundtrack.
Kasali rito ang famous song na "That's All I Ask Of You." So far, ito ang pinakamagandang version ng kanta na narinig ko.

Bakit kaya hindi sumikat ng todo ang pelikulang ito? Hm. It's probably because not all people appreciate this type of film. Kadalasan yung nasa top ten ng listahan ng mga pinakasikat at pinaka-mabentang pelikula ay yung magaganda at sexy yung bida, o kaya e maganda din talaga yung storya. Yun ang mas gusto ng karamihan.

But I'm glad pinanood ko 'to. At habang nanonood, parang gusto kong
"pumasok" sa film at maging isa sa mga audience na nanonood ng mga musical sa Paris Opera House. Kahit extra din sa ginagawa nilang musical, ok na din. Sobrang ganda ng pagkagawa (kung hindi man yun ang tunay na Paris Opera House). In short, absorbed na absorbed ako habang pinapanood ko ang movie. (You may not agree with me dahil lahat naman tayo iba't iba ang opinyon, pero para sa'kin, maganda talaga.)

It ang ilan sa mga screenshots:

Love is a chance you take

2005-10-02T14:05:00.000+08:00

i'd like to share something that i found in one of the forums i frequently visit. ka-mushy-han ito pero siguro ganoon talaga kapag pag-ibig ang pinag-uusapan. Here it goes:

Have you ever noticed that the worst way to miss someone is when they are right beside you, and yet you can never have them...when the moment you can't feel them under your fingertips you miss them?

Have you ever wondered which hurts the most--saying something and wishing you had not, or saying nothing and wishing you had?

I guess the most important things are the hardest things to say. They are the things you get ashamed of because words diminish them, words shrink things that seemed timeless when they were in your head...to no more than living size when they are brought out.

Don't be afraid to tell someone you love him or her. If you do, they might break your heart...but if you don't you might break theirs.

Have you ever decided not to become a couple because you were so afraid of losing what you already had with that person?

Your heart decides whom it likes and whom it doesn't. You can't tell your heart what to do. It does it on it's own...when you least expect it, or even when you don't want it to.

Have you ever wanted to love someone with everything you had, but that other person was too afraid to let you?

Too many of us stay walled because we are too afraid to care too much...for fear of getting hurt or fear that the other person does not care as much, or at all.

Have you ever loved someone and they had absolutely no idea whatsoever?

Or fell for a friend and then sat and watch her fall for someone else?

Have you ever denied your feelings for someone because your fear of getting hurt or even fear of rejection was too hard to handle?

We all tell lies when we are afraid... afraid of what we don't know, afraid of what others will think, afraid of what will be found out about us. But everytime we tell a lie... the thing we fear gets even stronger.

Life is all about risks and it requires you to jump. Love is a chance you take, it's a leap of faith. Don't be a person who has to look back and wonder what they would have had or could have had.

Real love happens only once in a lifetime. Don't miss your chance.

Parang ang dali lang kung iisipin mo lahat yan. pero ang hirap gawin lalo na kapag ikaw na ang napasubo.

blog anniversary

2005-09-16T21:55:00.000+08:00

Isang taon na pala akong nagba-blog. Actually, August of last year ako nagsimula mag-blog. naging curious kase ako kung ano yung blogging na pinagkakaguluhan sa isang forum na nabisita ko noon. nakaka-addict daw ang blogging. kaya nag-research ako. nung nalaman kong ito pala ay isang online journal at personal website, rolled into one, nag-signup kaagad ako sa pinaka-common na blog host. ang blogger. oks dahil free. naisip ko, may bago na naman akong pagkakaabalahan sa internet. puro nalang friendster at email. para madagdagan naman.

naging interesado din ako dito dahil nagsusulat pa kase ako noon sa aking makapal na diary. kapag may iniisip ako o may gusto akong i-express, sinusulat ko ang mga ito sa diary. at isa pa, matagal ko na rin gustong mag-set up ng sariling website.

Kaya perfect time yung noong madiskubre ko ang hobby of blogging. Before kase, wala akong masyadong alam sa web designing at wala pa akong masyadong ideas para sa website. Nagsusulat lang ako ng mga mababaw na entries (oo, mababaw rin naman yung ibang entries ko ngayon pero mas walang kwenta yung mga naisulat ko noon). Wala rin akong motivation na magsulat ng entry.

Salamat nalang at nakatagpo ko yung isa kong kaklase na meron din blog dito sa blogger. Maniwala ka man o hindi, ang "blogging" ang naging daan sa aming pagkakaibigan. Meron din kase kaming subject sa skul na web designing kaya yung mga blogs namin, ginagawa naming test page. dito ina-apply namin ang mga natutunan namin sa klase. at dahil interesado kami sa subject, mas madali at mas marami kaming natutunan at nasubukang features at techniques sa pag-gawa ng isang website. Nagshe-share din kami ng ideas at binabasa namin ang aming mga entries. Hanga ako sa kanya dahil gusto ko yung style nya sa pagsusulat na nasa wikang Tagalog din. Ito rin ang dahilan kung bakit nag-ba-blog ako in Taglish. Naisip ko na mas madali kong ma-eexpress ang mga gusto kong sabihin sa ganitong wika.

Nakagawi-an na rin naming mag-update ng blog design kada buwan. iba-iba yung look ng site namin, halos buwan-buwan kami nagpapalit. Feeling ko tuloy mukhang kalendaryo ang mga blog namin. Pero enjoy naman kami dito dahil nakakatuklas kami ng mga bagong ideas upang mas ma-customize ang look ng aming blog. Ganoon naman talaga ang purpose ng blog diba? para ma-express mo ang sarili mo. sa akin, yung mga blog design ko, isa ring expresyon sa aking sarili, maliban doon sa mga naisulat kong entries.

Heto yung mga designs ko before:

[aug-nov] Minima Black and Blue.
hindi pa ito customized dahil templates ito ng blogger mismo.
[dec] Christmas Spirit
[jan] Vitruvian Man (art)
[feb] Perfect Bliss (love)
[mar-may] Summer Fun (summer)
[jun-aug] Summer Fun II (summer)
[aug-present] Monochromatic Rose

Well, hindi pa naman ganoon karami. pero siguro rin eh naloloka na yung ilan sa mga blogmates ko sa papalit-palit ko ng design. Isa kase ito sa mga trip ko. Ayon nga kay ate jill: "alang pakialaman ng trip."

Sadly, tumigil na yata sa pagba-blog si Jez, yung sinasabi kong blogging partner noon. Baka masyado na syang busy sa trabaho. Wala na rin akong balita sa kanya dahil hindi naman sya nagrereply sa mga text message at email ko. nasaan na kaya sya? Baka naman nag-abroad?

Ewan. pero namimiss ko na rin yung kaibigan kong yun. As for her blog, wala na yung page sa URL nya. dinelete nya na siguro dahil matagal-tagal na rin syang hindi nakakapag-update ng entries at design. Tsk tsk. Sayang naman. Magaling pa naman mag-blog yun.

Alam ko rin na hindi ako kasing husay magsulat ng entries kumpara sa iba. hindi rin sikat ang blog ko sa pinoyblogger, sa blogexplosion o sa pinoyblogs. ok lang sa akin yun. ang importante lang kase sa akin ay nag-eenjoy ako sa ginagawa ko, at kuntento ako sa aking maliit na audience (meron naman kaya siguro, kahit papaano). syempre sila yung motivation ko para mag-update ng entries at design.

Kaya ngayon, nag one year old na itong blog ko. marami nang dumaang layout at entries. and along the way, nagkaroon ako ng mga mabubuting kaibigan. sila ang mga blogmates ko:

barenaked. ate jill, hanga ako sayo sis. at pagdating sa blogging, binabasa ko yung entries mo kahit anong topic pa yan! natutuwa lang talaga akong basahin ang mga isinulat mong entries. at isa pa, napupulutan ko yun ng mga aral (kagaya nalang ng sangkap ng blowjob! lol! ). Paborito ko din yung mga entries mo na hinahalu-an mo ng pics. mas nakaka-ingganyo basahin (e.g. yung entry mo na may mga pic ng mga gwapito sa earth, hehe).

thesearemyconfessions.
sis, isa kang 100% pinoy at ito ang pinakagusto ko sa'yo at sa blog mo. maka-Pinoy ka pa rin kahit nasa ibang bansa ka. Saludo rin ako sa tiyaga mong magpost ng entry. Halos wala kang absent sa kalendaryo mo buwan-buwan! parang hindi ka nauubusan ng inspiration upang mag-blog. mas marami ka pa sigurong entries sa'kin, and to think hindi ka pa umaabot ng six months sa blogging world. at gustong-gusto ko rin yung entries mo na may photos. gusto ko rin tuloy makatapak ng australia sana balang araw.

laryuki. kuya larry! salamat din at naliligaw ka rito paminsan-minsan, at kahit na blocked ang blogspot sa opisina nyo. nangingisda rin naman ako sa fishbowl mo kahit hindi ganoon kadalas. di mo lang ako narerecognize dahil naka-catsuit ako! hehehe!

sa inyo, salamat sa pagbisita rito from time to time at sa pagcocoment sa mga entries kahit sobrang ikli lang nga naisulat ko.

sa mga kaibigan ko: Elle, karla, zeezai at sa iba pang naliligaw dito minsan, salamat din sa comments at cbox messages.

hm. parang nagspeech ako sa oscars nito! Hehe! Pero seriously, gusto ko lang kayong pasalamatan. dahil kase sa inyo, nagkakaroon ako ng motivation na magblog. at dahil rin sa mga entries ng blogmates ko, nakakakuha ako ng mga topic na ginagawan ko ng entry dito.

i wish for us, many more years of blogging to come! cheers!

Drama mode

2005-09-07T00:41:00.000+08:00

"My broken heart will heal after a while; my goal is to see you and not cry, but smile."

Tell Me

2005-08-31T22:00:00.000+08:00

there are nights when i can't help but cry and i wonder why you have to leave me. why did it have to end so soon, when you said that you would never leave me?

tell me, where did i go wrong? what did i do to make you change your mind completely?

when i thought this love would never end, but if this love's not ours to have, i'll let it go with your goodbye.

Tell me...

-Side A-

three steps down

2005-08-30T22:36:00.000+08:00

'alang hiyang buhay naman to. nahulog ako sa hagdanan namin kanina. buti nalang at malapit na'ko sa ibaba dahil kung galing sa itaas pa ako nahulog, tiyak, nagpagulong-gulong ako kanina at sigurado hindi ako nakapasok sa trabaho. but thankfully, natapilok yung heel ko sa third step kaya at least, ok lang. kaso masakit yung right ankle ko. nagka-sprain yata. medyo namaga. pero kaya ko 'to.

sa tinagal-tagal ko ba namang nakatira dito sa bahay e nahulog pa'ko. actually, maraming beses na akong nahulog pero nung mga pagkakataong iyon, nahawakan ko yung railing (o whatever you call it basta yung hawakan sa hagdanan). kanina kase may dala-dala akong bag tapos naka-heels pa'ko.
nakakalakad pa naman ako ng straight pero kapag medyo na-stretch yung ankle ko, sumasakit sya. hay!

Mini Reunion

2005-08-28T21:16:00.000+08:00

104th Founder's Day celebration ng alma mater ko ngayong araw na'to. August 28. Perfect time para mag-reunion ang alumni. kaya kami, kahit bagong graduate pa, reunion kaagad. wala lang, naisipan lang naming mag-reunion sana dahil kapag Founder's day kase, umuuwi dito sa hometown namin yung mga nagtatrabaho sa manila at cebu. Wala masyadong nakadalaw na batchmate namin na galing sa mindanao area. busy siguro.

Anyway, ito ang ilan sa mga pics hango sa event kanina.

With Giselle and Athena. Niluluto pa kase yung food.

kami lang yung nakadalo sa munting "reunion" namin. umabot pa sana kami ng 20 kung hindi lang din fiesta ng isang municipality malapit sa'min. doon kase dumalo yung iba. at yung iba naman, may ibang pinuntahan. pero masaya kahit kaunti lang kami. buong araw nagtawanan at nagkuwentuhan kung anu-ano na ang balita sa ibang mga batchmates namin. sana may ganito pa rin sa susunod at hopefully, mas marami na ang makadalo.

Mainit Kase

Habang nagchichikahan sila, nagpa-photo shoot muna kami ni Giselle. OK din kase yung beach house nina roy, hindi naman kalakihan pero maganda ang interior. pwedeng tirhan, kung hindi lang masyado malayo sa siyudad

Ito yung beach sa harap ng beach house. hindi yan white sand pero maganda pa rin ang view dahil napaka-serene at relaxing. plus masarap pa ang ihip ng hangin.

Outing with Officemates

2005-08-27T21:10:00.000+08:00

Ngayon ko lang na-ipost itong mga pics. nung last last week pa ito kaya lang hindi ako nakahanap ng pagkakataong ipost ito until now. ito yung ilan sa mga pics.

Ito naman yung outing namin last week. kasama ang mga officemates ko. nag-relax lang kami ng konti dahil boring kase sa trabaho.doon kami pumunta sa resthouse ng pamilya ni daphne (officemate ko, yung nasa gitna ng pic sa bandang likuran). Maraming coconut trees sa paligid at yung beach, lalakarin pa ng konti. Ok lang dahil nanood nalang muna kami ng dvd. Ito yung isa sa maraming cottages sa paligid.

Hiinahanda namin dito yung kinain naming isda at pork ribs.

Ito yung isa sa isdang niluto namin. first time kong makakita ng ganitong isdang niluluto. multi-colored. parang isdang kinuha sa aquarium. pero masarap sya. kaya lang hindi ko naitanong kung ano yung pangalan ng isda.

at dahil maraming buko sa paligid, syempre nagpakuha kami ng marami at gumawa kami ng buko juice. fresh na fresh kaya syempre, masarap din.

ito, kinunan ko lang yung isa sa maraming cottages sa paligid. maganda kase tingnan. wala kaseng ganito sa siyudad.

Interview with God

2005-08-21T15:22:00.000+08:00

gusto kong i-share sa inyo ang isang flash movie na nakita ko dito sa internet. matagal-tagal na siguro, mga one and a half years na.. nag-aaral pa ako noon. maganda rin dahil ito ang ipinakita sa amin ng aming instructor sa intensive writing course noong araw. hinanap ko yung website at ito nga yon. it's slightly different pero yung message pareho din. sana'y magustuhan nyo.

i recommend na i-turn on ninyo ang speakers dahil meron syang background music.

Interview with God

baka matagal itong mag-load sa ibang users kaya pasensya na. pero maganda talaga ito.

isyung dresscode [part 2]

2005-08-17T20:31:00.000+08:00

tama ang hinala ko. collarless na naman ang suot nya ngayong araw. nilapitan ko lang si ms. supervisor at tinanong kung ok lang ba yang suot nya kase walang kwelyo tapos nuong isang araw, pang dress-down day yung suot nya. in short, nagsumbong ako.

pero hindi ko ginawa yun na straighforward. parang tinawag ko lang din yung pansin nya parang makita nya yung suot ng babae. sinabi nya sa'kin na hindi nga raw iyon pwede pero inoobserbahan na muna nila at baka wala lang syang masuot talaga. naiintindihan ko rin yon dahil hindi naman lahat sa'min maraming business o formal attire.

so, ok na sa'kin yon. basta't napahiwatig ko yung gusto kong makita nila. ikinuwento ko ito sa mama ko at sabi nya sa'kin:

"ikaw talaga, bakit di mo nalang yun pinalampas? ikaw din, baka malaman niyang ikaw yung nagsumbong, makakita ka pa ng kaaway sa trabaho. baka ikaw rin ang babantayan nya sa huli."

sabi ko, bahala sya. hindi naman siguro sasabihin ni ms. supervisor na ako yung nagsumbong and besides, alam na nila yun before kaya yung sumbong ko eh follow-up nalang. at kung magsusumbong sya, hindi magandang halimbawa yun dahil dapat alam nya na dapat pinapanatiling anonymous ang mga nagbibigay ng comments o feedback o complaints para ma-iwasan ang gulo. hindi ba?

sila na ang bahala kung ano ang gagawin nila sa kanya.

isyung dresscode [part 1]

2005-08-16T22:07:00.000+08:00

asar ako sa opisina kahapon. meron kaseng empleyado na hindi sumunod sa dress code. alam naman natin na kapag monday to thursday, dapat naka-business o formal attire. kapag biyernes at sabado, pwede mag-jeans at collarless shirt pero bawal ang sleeveless at capri.

yung isang babaeng empleyado kasi nagsuot ng white pants (na hindi slacks), heeled sandals at collarless blouse. yung overall outfit nya eh parang pupunta lang sa sa mall o mamasyal sa kung saan dyan.

akala nya siguro e okay lang yung suot nyang shirt dahil naka white pants naman sya at naka-sandals. pero yung shirt nya, wala na ngang collar, hindi pa sya nag-jacket man lang.

kung ako lang yung supervisor, siguradong hindi ko yun palalagpasin. yung kasama ko nga na nagmedyas at nag-leather sandals binigyan nga ng warning e. yung sa kanya, pareho din yon.

asar lang ako dahil araw-araw kaming sumusunod sa dress code. aaminin kong hindi ako masyadong comfortable na mag-slacks at polo araw-araw na naka heels pa at makapal na sweater o jacket dahil sobrang ginaw sa workplace.

pinalampas ko nalang dahil baka nilabhan yung mga polo nya o ano. pero nung nakita ko sya ulit kaninang umaga, ayun, ibang kulay ng blouse pero wala pa ring kwelyo! ano ba yan?! ginagawa nyang dress-down day araw-araw.

kapag tino-tolerate kase ang ganitong mga actions, maraming gagaya sa kanya sa huli dahil iisipin ng iba na ok lang at hindi masyadong strikto ang kumpanya. pero strikto naman sila sa attendance, kahit dalawang minuto ka lang nahuli sa pag-log-in, mag-iintermission ka kaagad (punishment kase ito na inimplement ng trainor namin, temporarily habang narito sya).

dapat may disiplina sa lahat ng bagay dahil pagpasok pa lang namin sa trabaho, ipinamukha nila na sila ay mahigpit sa pagpapatupad ng kanilang rules and regulations.

ang dress code at attendance rules ang pinaka-madalas na nilalabag ng mga empleyado. napaka-unfair naman kase na sumusunod kami sa mga patakaran tapos yung iba wala lang. porque bat mas matagal na sila na nagtatrabaho doon? dapat nga sila ang maging example sa aming mga baguhan dahil mas matagal na sila at alam nila halos lahat na ng pwede at hindi pwede. pero mukhang baliktad yata.

hm. baka over-acting lang ako. kung ganoon man, siguro likas lang akong striktong tao. pero kahit na. bukas kapag nag-ibang kulay na naman sya ng blouse na walang kwelyo, magco-complain na ako.

Down the memory lane [part 2]

2005-08-09T21:35:00.000+08:00

Kasama pa rin ito sa fieldtrip namin. Kinuha ito sa Subic. Gustong-gusto ko ang lugar dahil tahimik at malinis. Napakagandang lugar para mag-relax at kalimutan ang mga problema. Sayang nga lang at sandali lang kami dun. Hindi kami nakapag-Ocean Adventure. Maganda rin sana kung nakapag adventure kami sa "wild."

Sana'y makabalik ako doon balang araw at hopefully, makapag-Ocean Adventure.

kasama ko sa pic si Jez at Karla. Isa sa mga stop-by's namin papuntang Subic.

Sana kasama ako sa litratong ito. Kaya lang ako yung kumiha ng pic. Isa ito sa mga
paborito kong pic. nasa isang maliit na boat kami. ewan ko kung ano'ng tawag pero ang ganda sa itaas dahil napakasarap ng hangin at ang ganda ng dagat. perfect para mag-emote.* hehehe*

Ito ang women's softball team ng aming college noong Intramural games last school year. kasama rin dito ang ilan sa mga kaklase at kaibigan namin. Hindi man kami naging champions, we're happy because we had fun with the games we've played.

Kinuha ito noong magpapasko last year. Mukha kaming mag-aadventure nyan pero
sa totoo lang, nasa malapit lang yung bahay nina Nabi. Nasa hiltop kasi yung sa kanila. Pero ito yung surroundings. Malayo kase sa city proper. Nagpunta kami doon para sa aming munting Christmas party. May beach din sa malapit kaya naglakad-lakad din kami doon pagkatapos. Memorable yung araw na yon. Sa mga kasama ko sa pic na to, miss ko na kayo.

Sana'y maulit muli.

Acquaintance party ng college, July 10, 2004. Memorable ang araw na 'to for personal reasons.

Marami pang mga araw na gusto kong balikan. Pero ika nga, life must go on. All i can do is keep these memories ang treasure them forever. dahil magandang topic ng usapan ang mga memories na ito kapag binalikan namin years from now. Matatawa nalang kami't maiiyak.

Down the memory lane [part 1]

2005-08-02T23:17:00.000+08:00

Mga ilang buwan pa lang ang nakakaraan pero dami ko nang nami-miss. madalas akong nag-rereminisce. nag-e-emote din ako minsan lalo na kapag bored na 'ko at feeling ko'y talaga ang lungkot ng buhay. ngayon ay sinasanay ko ang sarili ko sa mga bagong pangyayari sa buhay.

Kaya kung minsan din, tinitingnan ko nalang yung mga photos na nakuha ko noongcollege, noong mga ordinaryo at espesyal na araw. kahit na mga litrato lang yon, they still bring back the wonderful memories of the places i've gone and the people i've spent time with. So ngayon, intermission muna.

sabayan ninyo akong dalawin ang aking memory lane.

MY FRIENDS.

of course madami akong friends noong kolehiyo. marami din akong kakilala, pero itong mga 'to? Sila yung mga paborito kong kaibigan. ako yang naka-blue shirt. the two girls beside me, karla and elle, they're both working in Laguna and Nabi, the only guy in this photo, nag-aaral ng Law.

last may ko pa sila huling nakita. sobrang nakaka-miss yung mga araw na wala kaming ginawa kundi kumain at tumawa at mag-biruan. lagi kaming magkasama ng mga 'to lalona nung huling taon sa kolehiyo.

hindi pa katagalan yon, mga buwan pa lang ang nakakalipas pero ang lungkot talaga kapag wala sila. syempre may mga bago akong kaibigan sa trabaho pero somehow, hinahanap-hanap ko pa rin 'tong mga 'to.

MY OJT GROUPMATES

kahit sumakit ang puso't damdamin ko sa mga ito noong ginagawa pa lang namin ang project namin sa OJT, kahit papano ay nakapag-bonding na rin kami ng maraming beses ng mga 'to. marami kaming dinaanan na "cramming" moments at "overnight" sessions.

Overnight sessions na wala naman masyadong natatapos dahil panay nood lamang ng TV ang inatupag. hindi ko alam pero may ugali silang "last minute"-- alam mo na, hindi kumikilos kapag hindi lumalapit ang deadline. sabi ko nga, "sila" lang dahil ayoko ng last-minute na trabaho. ako yung nag-reremind sa kanilang ganito, ganyan, bla-bla. pero wala. mahina ang powers ko noon dahil lima sila at ako lang mag-isa. anyway, sa lahat nang bagyong dumaan, luhaan at tawanan, napasa namin ang project and we graduated last march. All's well that ends well. :)

this photo was taken pagkatapos ng final defense namin. kaya sa nakikita nyo, nakangiti na kami nyan. Hehehe ;D

BORACAY ESCAPADE.

Ito ang mga kasama kong pumuntang Boracay noong nagdaang april ng taong ito. halos lahat sila kaklase ko sa 4th year. nag-bakasyon kami nito bago lamang natapos ang graduation. celebration kumbaga. sana maraming nakasama. ang masasabi ko
lang, sobrang enjoy yung trip because aside from the fact na maganda yung lugar, marami ka pang mapaglilibangang gawin. yun nga lang eh, mahal yung bilihin doon. pero kahit maglakad ka lang sa tabi-tabi, ok naman kase maraming gwapong naliligaw doon lalo na kapag summer. daming memories ng trip. babalik ako dun, for sure. sana nga lang sa sunod kong balik meron na akong special someone para naman di ako mag-isang gagala-gala sa puting buhangin ng Boracay. Nakaka-inggit yung mga mag-syot dun, palaging may nag-hoholding hands, nag-aakbayan o may kasamang special someone yung mga tao, kahit saan ka lumingon (syempre exag yan pero you get my point).

kinuha itong pic bago nagsimula ang island hopping adventure namin. isa ito sa pwede mong gawin habang naroon ka. sight-seeng. sakay sa isang pump-boat. lilibutin ang kalahati ng isla ng boracay. para sa'kin, ito ang pinaka-sulit na binayaran ko for the whole trip.

ang ganda talaga ng boracay at ang mga karatig isla nito. medyo malakas yung alon nung nakasakay kami sa pump-boat kaya nagka-phobia akong bigla na baka tuma-ob yung sinasakyan namin at hindi na ako maka-uwi nang buhay! pero ok lang pala. parang sinadya lang yun para hindi naman boring yung trip namin.

kung pwede nga lang isawsaw sa tubig yung camera, matagal ko nang binasa! hindi ako masyado nakakuha ng photos sa boat ride dahil mahirap na, natakot akong mabasa yung cam, much worse, malag-lag ito sa bluish-green na tubig. nyak! Hehe, hindi halata ano? pumwesto talaga ako malapit sa mga life-vest. Mahirap na. Mabuti na yung within reach ko lang ang bagay na maaaring sumagip ng buhay ko, baka sakaling may mangyaring hindi kana-is nais. Sinuot ko talaga yung life-vest nung lumaki na ang alon sa gitna ng dagat!! Waaah!

itong pic naman na 'to, kasama din sa island hopping. hindi pa nga lang kami nakasakay ng boat nito. kaya go sa picture taking muna. buti na yan pang-souvenir.

(L-R) Eds, Monica, Meilfe.

SENIOR CLASS FIELDTRIP.

hindi kami taga-maynila kaya syempre doon kami nag-fieldtrip.

pinuntahan namin ang ilan sa mga kumpanyang nabibilang sa IT industry. hindi pa kami nakaalis
nito. sobrang excited pa.

kitang-kita sa mga mukha at ngiti namin. five whole days of travel, fun and experience were ahead of us then. talagang walang sinumang makakasira ng araw namin. Kasama ko sa photo: Karla, Elle, Kent, Me, Jenny and Gaspay.

Ito ang grupong nakasakay sa coaster bus. yung iba ay nasa malaking bus. di kase kami kasyandoon kaya yung iba, sa coaster bus nalang. 25 kami dito. pero close kami at masaya ang loob ng c-bus. kasabay ng sunod-sunod na nakakatawang kamalasang inabot namin along the way, ito pa rin ang gusto kong sakyan, kahit maulit man yung mga araw na yun.

hay! sana di nalang natapos yung mga araw na yon. sana pwede ko pang balikan :( nakaka-miss talaga! :D

Dumaan kami sa enchanted kingdom bago pa kami nakarating dun, nag-promise ako sa sarili kong sasakyan ko ang lahat ng rides na makikita ko. nakakatawa nga doon sa unang sinakyan kong ride, yung pinaka-walang challenge na ride (ayon sa iba), yung Ferris Wheel.

papataas pa lang yung wheel, sobrang higpit na nung hawak ko sa handle bars! feeling ko talaga mahuhulog ako't mamamatay sa taas nito galing sa lupa!!

nakakatakot pero nagsurvive ako pagkatapos ng dalawang rounds (na parang 48 yrs yung tagal ng bawat ikot!)

ayan. nasa taas na kami ng ferris wheel. ewan ko kung halatang takot ako dyan pero mukhang hindi. kung mapapansin mo, nakahawak na ang dalawa kong kamay sa mga handles sa gilid. haha! pinahawak ko nalang kay Nabi yung cam ko (sya na ang kumuha ng pics habang nakasakay kami sa wheel). hay! in fairness naman, ang sarap ng hangin dun sa itaas. Hehe :)

bahala na. kung iniisip nyong sobrang matatakutin ako, tama. noon ko din na-realize na may phobia pala ako sa heights. naging moment-of-realization ko yung nasa itaas ako. Ibang klase din. Akala ko yun na yung worst. I wasn't prepared for my next ride.

sunod kong hinatak ang Anchors away. nung hindi pa kami nakasakay ni karla, tanong ko sa kanya:

"naku, bakit ba kailangan pang sumigaw ng todo-todo dyan? e mukhang di naman nakakatakot ah."

sinabi ko yun dahil mukhang masaya naman yung ride, parang iduduyan ka lang ng anchor pataas-pababa. mukhang mas kakayanin ko pa nga kesa sa ferris wheel. no big deal. parang laru-an lang kung tignan. excited pa nga ako. parang joyride!

Yung joyride, naging Deathride. yung excitement ko, naging fear, faster than i can say "anchors away!" grabe para akong mamamatay bawat duyan ng anchor lalo pa na nasa dulong-dulo kami pumwesto ni karla. punyemas na ride yun! si karla lang ang makakapag-sabi kung anu-ano na yung pinag-sisigaw ko habang dinuduyan kami sa anchor.

naubos yata lahat ng boses ko sa kakasigaw noon. nagmistulang "sisang baliw." hindi ko alam kung gaano katagal kaming magkatabi't nagsigawan. ipinikit ko na mga mata ko nun. sabi ko sa sarili ko, ayokong makita sakali man mamatay na'ko sa takot.

minsan dumidilat ako para tingnan kung natatakot din ba yung mga batang koreano na nakasakay sa bandang gitna ng anchor. ayun nga yung mga walang hiya, mukhang enjoy na enjoy na parang nakasakay lang sila sa isang malaking swing sa playground. nakataas pa yung mga kamay nila panay sigaw ng todo!

sumisigaw sila sa excitement habang kaming dalawa, sumisigaw sa takot. lintek talaga. gusto ko nang bumaba noon pero wala naman kaming magawa. alangan namang patigilin namin yung malaking anchor o kaya tumalon kami!?

ayun. the moment i stepped down from the damned anchor, isinumpa kong di na ako sasakay ng kahit ano. pero naisip ko, kahit abot-langit yung naramdaman kong takot habang sumasakay sa anchors away, hindi ko pinagsisihang sumakay ako doon. nag-iipon kasi ako ng memorable experiences, and that ride was definitely one of them.

(mga) unang araw sa trabaho

2005-07-27T23:12:00.000+08:00

Medyo huli na itong entry na'to dahil tatlong araw na ang nakakalipas magmula noong una akong pumasok sa trabaho. Pero ok lang dahil wala naman masyadong pinagka-iba ang ginagawa namin ngayon at noong lunes. Pitong oras na parang walang katapusang lecture.

Hindi naman talaga matatawag na trabaho ang ginagawa namin hanggang ngayon. Mga dalawang linggo pa siguro kaming sasa-ilalim sa training.

Para lang din akong pumasok sa eskwela uli. May nagtuturo, may PC sa harap ko at may notebook ako at syempre, mga kaklase. Nga lang, yung mga taong nakapaligid sa amin, sila yung may inaatupag na trabaho talaga.

Sa ngayon, pinag-aaralan namin ang "soul" ng ginagawa sa opisina (yun yung sabi ni ginoong trainer). Ang XML tagging. Ibig sabihin ng XML ay Extensible Markup Language. Hindi ako masyadong kabisado sa language pero pamilyar ako dito dahil natalakay namin ito sa eskwela noon. Napansin kong para lang din itong HTML, iba nga lang ang ginagamit na tags.

Sa grupo namin na mga baguhan na pareho ang posisyon (labing-apat kami lahat), ako lang ang graduate ng Information Technology. Meron din graduate ng Business Computer Applications, Computer Engineering at Computer Science. Yung iba, Management lahat ang natapos. May isa rin kaming kasamahan na galing sa kumpanyang pare-pareho din sa kumpanyang pinapasukan namin ngayon, kaya medyo may background na rin sya sa XML.

Kung iisipin, hindi related ang mga natapos naming kurso sa trabaho namin ngayon. Ang trabahong ginagawa sa kumpanyang pinapasukan namin ay naka-incline sa English.

Pero meron talagang ganyan. Kahit mama kong kursong Nursing ang natapos, sinong mag-aakalang papasukin nya ang mundo ng negosyo. And i must say na isa syang magaling negosyante. Ni minsan hindi sya nakapagtrabaho bilang Nurse.

Ganyan nga talaga ang buhay. Unpredictable.

Anyway, shifting ang schedule ko. Alas dos ng hapon hanggang alas-diyes ng gabi ang pasok ko. Mas mabuti na ito kesa sa shift na alas-sais ng umaga hanggang alas dos ng hapon (hindi talaga ako morning person); at lalong mas mabuti ito sa shift na alas-diyes ng gabi hanggang alas-sais ng umaga (pero tingin ko mararanasan din namin yung ibang shifts sa mga susunod na buwan).

ito rin ang dahilan na hindi na ako nakakapag-online nang kasingdalas kagaya ng dati. kaya nga pagpatak ng alas diyes, nagmamadali akong mag-log-out para maka-uwi na agad ako. kaso lang, dahil bago pa kami, hindi pa natatapos yung aming ID na may barcode (yun kase ang ginagamit para madali ang pag-login at logout ng mga empleyado). kaya sa computer muna ang pag-log-out. manual muna. ito yung pinaka-hate ko sa lahat dahil sa dami ng wala pang ID, nagsisiksikan lahat sa may log-out station dahil lahat gusto na ring umuwi. hay!

so ngayon, ito na muna ang maikukwento ko. kwento ko nalang yung iba sa susunod.

ANG UNA KONG TRABAHO

2005-07-24T21:36:00.000+08:00

sa wakas, nakahanap na ako ng trabaho. matagal din akong naging "bum." halos apat na buwan din akong walang ginawa kundi kumain, matulog, gumala sa internet at tumambay sa tindahan ng mga magulang ko (pero tumutulong din ako doon sa pag-memaintain ng records sa computer ng mga produktong binebenta; wala nga lang akong sweldo).

isa akong Quality Assurance Staff sa isang publishing company. may itinayo silang opisina dito malapit sa amin. sa kasalukuyan, tinatapos pa ang malaking gusali kung saan permanente kaming magtatrabaho. sa ngayon, habang hindi pa ito natatapos, doon kami pumapasok sa malaking bahay na ginawang opisina.

in fairness, akala ko mukhang bahay yung nasa loob pero napaka-professional din pala ng environment. nevertheless, excited pa rin ako doon sa bagong building.

bukas (ika-25 ng hulyo) ang unang araw namin sa trabaho. ako at ang mga kasamahan ko. humigit-kumulang labindalawa kami lahat. sa totoo lang, hindi ko pa talaga alam ang eksaktong gagawin namin sa trabaho. hindi rin naman kami kasama sa produksyon na kaagad dahil may training pa kami.

sa bagay, mabuti nga yon may training at baka ma-sisante ba kami sa trabaho nang hindi oras.

ibinili ako ng sapatos ng mama ko kanina. leather na heeled closed shoes na gagamitin ko sa trabaho. may dress code kase na dapat business casual ang suot.

may isa ring bago sa trabahong 'to. ang oras ng pagpasok. shifting schedule kase kaya na-assign kami sa second shift: alas dos ng hapon hanggang alas diyes ng gabi. my gulay! isa itong bago dahil hindi ako madalas umuwi ng ganito kagabi dahil nga sa strikto ang papa ko. pero ok din at ganito ang schedule ko dahil ngayon, kailangan na nilang masanay na gabi akong uuwi. hindi na ako bata, for crying out loud!

anyways, ito ang una kong trabaho. isa itong mahalagang bagay sa kasaysayan ng buhay ko kaya kahit hindi masyadong marami ang ma-ikwento ko ukol dito, naisip kong gawan ito ng entry. syempre kabilang ito sa mga "firsts" ng buhay ko.

isa ito sa mga pagbabagong hinihintay ko. sa mga taong nagdaan, pare-pareho lahat ang takbo ng buhay, noong nag-aaral pa'ko. pero kahit na alam kong pagkatapos ng pag-babago, babalik din sa ritwal ang mga araw dahil syempre imbes na araw-araw akong pumapasok sa eskwela, ngayon araw-araw akong papasok sa trabaho (maliban kung linggo).

bagong pangyayari, mga bagong tao, mga bagong kaibigan at mga bagong gawain. sana'y kasama sa mga ito ay masasayang araw, makikinabang leksyon sa buhay, mga tunay na kaibigan at mga karanasang masasaya at hindi malilimutan.

sana ay maging maayos ang unang araw ko bukas: ang unang araw ko sa trabaho.

ito ang mga hilig ko

2005-07-19T22:50:00.000+08:00

ito ay quiz na galing sa isa sa mga paborito kong blogmate na si jaleesa.

what are the things you enjoy, even when no one around you want to go out and play?

1. magbasa. ibig sabihin magbasa, ang binabasa ko ay mga pocketbooks at novels ng mga paborito kong authors (grisham, cabot, coelho, sparks). gusto ko rin magbasa ng magazines at yung almanac. gusto ko yung books na marami akong matututunan na hindi alam ng iba. nope hindi ako nagbabasa ng malalaking encyclopedia at dictionary (mas gusto ko kase yung nasa computer kase may pictures at may games pa, hehehe). hindi karamihan ang books ko dito sa bahay dahil yung mga faves ko lang ang binibili ko. yung iba hinihiram ko lang sa library at book shoppe. kung di trip ng friends kong magbasa, ayos lang. basta ako, masaya ako kapag may fact akong natututunan sa bawat araw.

2. manood ng tv. hindi ako mabubuhay nang walang tv. paborito kong panoorin ay ang tv series na Alias. sobrang bilib ako sa series na ito dahil napaka-smart ng gumawa at palaging may "shocking" truth na malalaman sa bawat episode. at sobrang maayos ang pagka-tahi-tahi ng mga events at facts. saludo ako sa creator nito na si jj abrams at sa buong cast and crew. ang gagaling ninyong lahat.

maliban sa Alias, nanoonod din ako ng mga tagalog teleserye (yung kay john lloyd at bea, tapos yung kampanerang kuba), axn series na csi (ito, isa pang tv show na sinasamba ko), myx music channel, national geographic channel at syempre, ang pinaka-importante sa lahat ang HBO (karugtong po nito ang aking hilig sa movies).

3. manood ng vcd at dvd. gaya ng sabi ko, pala-nood ako ng movies. ang mga gusto kong genre ay comedies (white chicks, meet the parents), romantic comedies (my best friend's wedding, you've got mail) animated (nemo, shark tale), mga films na medieval ang dating (troy, king arthur), suspense/thrillers/action (ocean's 11/12, daredevil, spiderman, batman), fantasy (harry potter and LOTR, Series of unfortunate events), horror na habulan (jeepers creepers, house of wax) at films na classic ang setting (mona lisa smile, phantom of the opera, catch me if you can) at marami pang iba.

hindi ako nanonood ng mga japanese horror films (the ring, the grudge, shutter) dahil sa simpleng dahilan: natatakot ako sa mg ito.

4. makinig ng mp3. at habang nakikinig ako ng music ay sabay rename ko nalang ang ibang song files dahil magulo ang filenames. ginagawa kong uniform na artist-songtitle-album. ganon para kapag sinort ko ang mga ito sa windows media player, maayos at organized tingnan. kung sawa na akong gawin ito, nililinis ko yung aking computer hindi sa labas kundi sa loob. dinidelete ko ang mga files na hindi na kailangan at nililipat sa tamang folder ang ibang misplaced. ino-organize ko ang aking music, graphic, text at website files para hindi magulo tingnan kapag nakikita ko lahat ito sa my documents folder.

lahat ito nagagawa ko habang pinakikinggan ang aking mga paboritong song artists.

5. gumawa ng image files. kung minsan gumagawa ako ng sarili kong wallpapers galing sa mga magagandang photos na nakukuha ko sa internet at kahit na yung mga pictures ng mga kaibigan ko. madali kase akong magsawa sa wallpapers. kung minsan din ay kung may pumapasok na ideya sa ulo ko para sa isang bagong theme para sa aking blog, na-eexcite ako at ginagawa ko talaga agad. hindi ko tinitigilan hangga't nakuntento ako sa nakikita kong image. ganyan ako kapag may na-iimagine akong bagong image pero kapag wala naman, asus, nasa kwarto ako't natutulog.

6. mag-internet. ito'y isang bagay na kasama sa mga bagay na ginagawa ko araw-araw. parang na-adik na yata ako dito lalo na't meron ang blog na mine-maintain. pero ayos lang. kasama ito sa mga bagay na nakakapagpasaya sa a'kin kaya pinagbibigyan ko ang sarili kong gawin ito kahit na medyo magastos regarding internet load.

What lowers your stress/ blood pressure/ anxiety level? Make a list, post it in your journal.

hm. ang mga ito'y pareho din sa mga nabanggit ko sa itaas. ang mga bagay-bagay na nakakapagpasaya sa akin eh yun din yung nakakapag-pababa ng stress at anxiety level. pero gusto ko lang din banggitin na nakakabawas ng sama ng araw ang paglabas kasama ang mga kaibigan ko. lalo na kapag may problema, kung hindi man lang napaka-personal ay binubuhos ko lahat sa kanila. kung hindi pa'ko handang sabihin sa kanila yung problema ko, dinadaan ko nalang sa kwento, kain at tawa. pero either way, naroon ako kasama ang mga taong gusto kong makasama't maka-usap.

also, it makes me feel better kapag nalalabas ko ang aking mga problema't hinanakit sa pamamamagitan ng pagsusulat. noon bago ko pa nadiskubre ang blogging, sinusulat ko sa aking diary ang mga gusto ko sa buhay, problema't iba pa. nakaka-apat na diary na'ko nung naisipan kong mag-setup ng blog. mula noon, tinatamad na rin akong magsulat kaya eventually, natigil na. ngayon, ito na ang inaatupag ko kapag may gusto akong isulat.

kapag masama rin ang loob ko, nagdadasal ako sa katahimikan ng aking kwarto. humihiga lang ako't kinakausap si lord. nakakabawas talaga ito ng pagod at sakit. parang kaibigan din sya na nasasabihan ko ng problema.

lastly, kumakain ako. hindi naman todo-todo ha. kumakain ako ng pagkaing gusto kong kainin at that very moment. kung wala sa bahay, lumalabas ako't binibili ko sa supermarket o sa kung saan man ito pwedeng makuha.

at nanonood din ako ng sine kung minsan. oo, ako lang mag-isa.

Tag 5 Friends and ask them to post it in theirs:

1. jez (pero nasaan na kaya ang blog nya? mali yung page na nasa link )
2. jill (sige na! ayan may nilagay pa'kong cheering squad! hehe)
3. jaleesa (galing sa kanya itong quiz! salamat!
4. elle (kaya lang wala syang blog)
5. airwind at laryuki (ba't kaya isinama ko ang dalawang 'to in one line?! )

yun lang po. salamat sa pagbasa!

payag ka bang maging yaya?

2005-07-17T15:41:00.000+08:00

a friend of mine texted me the other day. classmate ko sya at batchmate rin. sabi nya kinontact na raw sya ng agency na inapplyan nya. ito yung agency na hahanapan ka ng employer from abroad. in her case, sa Canada.

sabi nya sa text na may employer na raw sya na from Canada at nangangailangan ng nanny para sa dalawa nyang anak. natuwa ako sa balita nya dahil matagal na nyang nabanggit sa'kin na gustong-gusto nya at ng mga magulang nya na makapag-abroad sya para may malaking posibilidad namang makarating din sila roon balang araw.

masaya rin daw sya kaya lang itinanong nya sa'kin:

"ok lang ba na maging nanny sa abroad? kase diba graduates tayo ng computer course sa isang mabuting unibersidad tapos mag-nananny lang ako? kung ikaw ang tatanungin, papayag ka ba?"

napag-isip ako sa tanong nya. oo, kagaya ng karamihan sa mga Pilipino ngayon, gusto kong makapag-abroad at makapagtrabaho doon. ito ang nireply ko sa kanya:

"kung ako ang pagdedesisyonin at kung hindi makiki-alam ang mga magulang ko sa gusto ko, papayag ako. hindi rin naman ako magtatrabaho bilang yaya hanggang sa pagtanda ko eh. i'll just think of it as a stepping stone."

syempre meron din tayong pride. naiintindihan ko ang pagdadalawang isip nya dahil pumasok din sa isip ko yon. "oo nga naman, i graduated from a reputable school and i went through four years of training and studying computer hardware and software tapos magiging yaya lang ako?"

naisip ko yon. pero kung makakaya ko rin lang, sana'y makapangibang bansa ako at makapagtrabaho doon, sa trabahong magiging magaling ako at masaya kong gagawin. ito yung isa sa mga goals ko sa buhay.

ang pamilya namin hindi naman kase kagaya ng iba na maraming kamag-anak sa Amerika o Canada. ang alam ko lang na kamag-anak na nasa labas ay yung tita kong nasa Australia at yung pinsan kong nasa New York. Pero hindi ko ka-close ang mga iyon.

kaya nga yung kapatid kong babae na nasa ikalawang taon sa kolehiyo ay pinakuha ng nursing ng papa ko. hindi ko rin itatago na ang dahilan nito ay upang makapagtrabaho sya bilang nurse sa Amerika at kung pahihintulutan ng diyos ay makarating din ang parents ko doon. at ako rin sana.

pero sa status ng buhay namin ngayon, wala pang chance na makakapag-abroad kami. yung kapatid kong babae nalang ang natitirang pag-asa namin.

hindi rin madaling makakuha ng trabahong pang-I.T. sa labas ng bansa. pwera nalang kung isa kang henyo o one of a kind ka sa field na ito. unless na may ibubuga kang kaka-ibang galing o talento, dito ka na muna sa Pilipinas.

sinabi ko nga sa kaibigan kong iyon, kung nahihiya ka, huwag mo nalang ipaalam na umalis ka. at kung may makaalam man, huwag mo nalang ipaalam kung bakit. hindi naman lalaki yung isyu kung tatahimik ka lang at umalis ka sa bansang walang sinasabi sa mga tao. tingin ko yon lang ang paraan. yun, ay kung nahihiya sya talagang ipaalam na magtatrabaho sya bilang yaya.

ang desisyon nya sa kasalukuyan ay payag sya. plano nya ay magtrabaho doon ng isang taon upang makapag-ipon. malaki kase yung sahod. higit sa $1000 ang isang buwan. malaki-laki din yun in terms of peso.

hiningi ko ang opinyon ng isa pang kaibigan at sabi nya papayag din sya. kung makiki-alam daw yung ibang tao at la-itin sya dahil sa trabaho nya doon, sasabihin nya raw na:

"eh ano ngayon kung yaya!? hindi naman ako naghuhubad dyan para kumita! kahit yaya lang ako, yung kinikita mo sa isang taon, 'sang buwang sweldo ko lang yon!"

ang taray. pero may punto sya.

yung isa ko ring kaibigan, may-ari ng hacienda yung pamilya nya. mayaman at matalino rin. magaling sya sa programming. alam ko yon dahil kaklase ko sya mga tatlong taon din. ang sabi nya, papayag syang maging "boy" o hardinero sa abroad. kahit na ganoon ang trabaho nya doon. alam nya mas malaki ang kikitain nya doon bilang hardinero kesa sa karamihang top executives dito sa 'pinas.

tama. isa lang ang tawag dito: practicality.

nag-suggest na rin ako sa friend kong tinawagan ng agency na habang nandoon sya, maghanap sya ng trabahong mas maganda. para kung sakaling titigil na sya sa pag-aalaga ng bata, meron na syang mapapasukang mas magandang trabaho. mahirap din kaseng maghanap ng employer na magsosponsor ng visa mo.

so ngayon, excited na syang pumunta. masaya rin ako para sa kanya. sana nga lang mabubuting tao din ang employer nya at hindi abusado at racist. tinanong ko sya kung safe ba yung inapplyan nyang agency. safe naman daw.

well, hindi natin talaga malalaman yon. pero kahit ganon pa man, ito'y oportunidad sa tingin ko. kung hindi man, ewan ko nalang.

may nabasa akong quote noon na hindi ko malilimutan:

"if opportunity doesn't knock, build a door."

"psyched"

2005-07-15T22:28:00.000+08:00

Brain Lateralization Test Results

Right Brain (34%) The right hemisphere is the visual, figurative, artistic, and intuitive side of the brain.
Left Brain (66%) The left hemisphere is the logical, articulate, assertive, and practical side of the brain

Are You Right or Left Brained?(word pair test)
personality tests by similarminds.com

Left brain dominant individuals are more orderly, literal, articulate, and to the point. They are good at understanding directions and anything that is explicit and logical. They can have trouble comprehending emotions and abstract concepts, they can feel lost when things are not clear, doubting anything that is not stated and proven.

Right brain dominant individuals are more visual and intuitive. They are better at summarizing multiple points, picking up on what's not said, visualizing things, and making things up. They can lack attention to detail, directness, organization, and the ability to explain their ideas verbally, leaving them unable to communicate effectively.

Overall you appear to be Left Brain Dominant.

ganon? i haven't really thought about this pero oo, parang left brain dominant nga ako.

recently, nagiging curious ako sa personality ko, parang gusto kong magpa-konsulta sa isang shrink. ohmigod! nababaliw na ba ako? siguro sobrang depressed lang ako these days kaya wala na akong maisip kundi tumunganga at mag-wonder kung anong klaseng nilalalang ako dito sa mundong ibabaw. hmm.

halimbawa nalang, i'm wondering kung anong personality disorder meron ako dahil sa tingin ko ay meron talaga. i'm thinking Avoidant o kaya dependent personality disorder na may kaunting obssessive-compulsive (pero kaunti lang po nito).

at sa tinagal-tagal ko na dito sa mundo, hindi ko pa rin alam kung ano ang IQ ko. ano kaya, baka isang point lang ang lamang ng IQ ko sa IQ ni mr. bean?? hehehe :)

self-actualized din ba ako? gaano pa kaya ako kalayo sa pyramid of self-actualization ni Carl Jung??

saan kaya galing ang mga tanong na ito at bakit biglang nakaka-isip ako ng mga ganito? bored? curioius?

hmmm.

Isyung Bulletin Board

2005-07-14T22:15:00.000+08:00

Lahat naman siguro tayo pamilyar sa tinatawag nating bulletin board.

At sinong hindi pamilyar sa sikat na sikat na bulletin board ng Friendster?

Ang alam ko kase, ginagamit ang b-board para magbigay ng mensahe sa lahat ng tao na myembro ng community mo. Kaso lang, sa dami ng taong walang magawa, inaabuso yung b-board, specifically yung b-board ng Friendster.

Nabubuwisit lang kase ako sa mga taong kabilang sa friends list ko na nag-popost ng mga walang kwentang message sa bulletin. merong iba na ginagawang chatroom, yung iba naman ginagawang tambakan ng chain letter o messages!

Nakaka-inis! Kung pwede lang mag block ng b-board posts, naku, matagal na silang nakatikim sa'kin!

Eto, iisa-isahin ko yung mga kina-iinisan kong posts sa b-board.

1. Private Messages. Kaya nga merong Inbox at meron din tayong Bulletin Board. Yun ay para hindi tayo magpost ng messages sa b-board kung pwede lang namang i-send sa private inbox ng taong papadalhan mo. bakit kailangang ibandera mo sa buong community mo ang mensahe mo para sa isang tao??

may nagpost ng msg sa board. galing sa isa sa friends list ko. i share his frustration regarding this:

alamin nyo naman yung difference ng inbox sa bulletin board....

KUNG MERON KAYONG MESSAGE INTENDED TO A SINGLE PERSON ONLY NA NASA
FRIENDSTER LIST NYO... MAG SEND NALANG KAYO S KANYA SA INBOX NYA...AT WAG NYO
NANG IPAALAM SA LAHAT NG TAO YUNG GUSTO MONG SABIHIN SA KANYA....

BULLETIN BOARDS ARE CREATED KUNG MERON KANG MESSAGE NA GUSTONG IPARATING SA MARAMING TAO... PERO KUNG IISANG TAO LANG.....I PRIVATE MESSAGE MO NALANG...

PWEDE PO!?

LALO NA YUNG NSAA SUBJECT LINE...

Example: TO GRACE AMBABAUTA...

OK LANG SANA KUNG ANONYMOUS LIKE:

SA TAONG UMAWAY SA AKIN

OR

TO THE PERSON THAT I REALLY LOVE...

EH HINDI NAMAN EH...NAPAKA SPECIFIC...KILALA MO KUNG SINO KA.

Tama sya. I couldn't agree more.

2. Flooding. Eto pa. Napupuno na nga yung boards ng mga walang kwentang message, pino-post pa itong ng apat hanggang sampung beses!! tapos yung iba, napaka-attractive pa ng subject. akala mo kung ano na yung laman ng message, isang word lang naman yung laman! alang hya, ang sarap murahin sa bulletin board! Di bale kung importante yung mensahe, maiintindihan kong kailangan medyo i-flood yon kahit mga tatlong beses pero kung di naman importante yung sasabihin mo, pwede huwag nyong ipost nang pabalik-balik at o kaya pwede rin no, huwag mo na lang kayang i-post? sinasayang mo yung oras ng ibang tao.

3.Chain messages. Noong una, bago pa ako sa community, nagpapa-uto pa ako sa mga ganito. Ito yung mga messages na may lamang articles about God, love, friendship, mga batang may sakit na nangangailangan ng tulong, at iba pa. May iba sa mga ito na magandang basahin dahil sa mga inspirational nitong laman. Ang hindi ko gusto sa mga ito ay yung sa huli ng message:

Repost this within 5 minutes. If you do not, you are not a good friend.

How the hell can she/he tell if i'm a good friend or not? It's such a stupid way to make the author of such message feel good that his "work" is being read all over the internet. please.

Meron din ganito:

If you repost this message you will see a miracle tonight at 11:11 pm! If you do not repost this, you will have bad luck for 11 years!

BullSH*T! miracle my ass!!

4. Surveys. Don't get me wrong. I don't hate all surveys. There are just some that are so useless and stupid that i just can't let them pass.

Sa friendster board, lahat na siguro ng surveys imaginable, meron. maraming sumikat na anonymous authors ng mga survey na 'to. ang mga survey na ok lang sa'kin ay yung mga tipong nakikilala mo ng mas mabuti yung taong sumasagot nito. na-rereveal nito ang mga likes at dislikes nya, mga gusto nyang tao, mga bagay na magaling sya, mga talents at kung minsan yung dreams at hinanakit. o kaya naman yung humihingi ng mga private opinions ukol sa bagay-bagay. yung mga tipong ganon.

pero yung ayaw na ayaw kong surveys, yung mga nagtatanong kung ano ang una't huli mong kinain, ginawa, tinext, tinawagan, kinausap, pinanood, at kung mga anu-ano pang mga alang kwentang tanong.

so ano ngayon kung ice cream ang huli kong kinain? ano ngayon kung yung ex ko yung huli kong tinawagan o kinausap sa telepono? ano ngayon kung natulog ako buong hapon? ano ngayon kung wowowee ang huli kong pinanood sa tv? so?? as if naman magtatagal yon as the last thing i did. pagkatapos sagutan yung survey, hindi na yon ang huli kong ginawa. nag-expire na kaagad. walang point. aksaya lang ng oras.

at sino kaya ang hung-hang na naka-imbento ng mga survey na tinatanong ang top 3 brands ng ballpen, sapatos, bag, pantalon, cologne, at (my goodness) pati underwear mo?? huhulaan kong ang gumawa ng ganitong survey eh yung numero unong gustong ipagyabang ang mga branded nyang bag, sapatos, pantalon, cologne, panty o brief. dahil sigurado ako, na kung hindi branded ang mga gamit mo, hinding-hindi mo sasagutan yung survey dahil mahihiya ka. yung sumasagot lang nun eh yung may gustong ipagyabang na kahit kaunti sa mga gamit nya. e.g. victoria's secret cologne, diesel jeans, girbaud handbag, ck underwear, whatever.

5. Stupid posts. May isang kabilang sa friends list ko na mahilig magpost ng ganitong messages.

halimbawa:

subject: *SIGH*
message: wala lang!

bwisit!! at hindi lang yan! flooded pa yung message!

kung minsan, ganito naman:

subject: hehehe
message: i'm so sleepy, gusto ko na matulog!

grrr! eh kung pukpokin kaya kita sa ulo, gusto mo? para makatulog ka na. at kung pwede huwag ka na ring gumising para wala nang magpopost ng mga lintek at walang kwentang messages sa bulletin board!

6. Fake messages. maaaring kabilang ito sa mga chain messages pero tingin ko it deserves to be categorized on its own dahil sa sobrang nakakabwisit. ito yung mga fake messages na galing daw sa friendster na sabi dahil sa sobrang daming nagsign-up sa friendster, dapat nilang malaman kung sino yung active members at kung active member ka nga, ipost mo ang parehong message sa board dahil kung hindi, i-dedelete ng friendster ang account mo. nabiktima rin ako ng message na ito noong una. nkapag post ako nito at 2 or 3 different times. pagkatapos nun, isinumpa ko na yung gumawa non. idelete na nila kung gusto nila. mabuti nga yon, di na ako makakatanggap ng mga ganoong messages na saksakan ng babaw.

sino rin kayang henyo ang nakapag-isip na palitan yung ibang words at sabihing: send this to each of your friends in your friends list or else...

or else what?? my account will be deleted? go ahead! sinong tinakot mo??

pero kahit obvious na talagang fake ang message, meron pa ring mga na-uto. naawa ako dun sa mga nagsend ng message to each of their friends sa list. mga 3 weeks din akong nakatanggap ng mga message na pare-pareho. sayang kase akala ko tuloy may message talaga sila sa'kin like "Hello! kamusta ka na?" o kaya'y "hoy! testi naman dyan! hehehe" kaso hindi. sana hindi nila pinadalhan lahat.. kawawa talaga kung gano'n nga ang nangyari.

oh well, thankfully, hindi ko naman sinusumpa yung mga nagpopost ng mga kung anu-ano sa board. ok lang yung mga hindi kabilang sa mga nabanggit ko. hindi ko rin planong ipakulam yung mga author ng mga alang kwentang survey na yan. and please don't hate me kung may tinamaan man sa mga sinabi ko. walang personalan kase i am referring to the people in general as i write this.

peace and chill!

Laugh a little

2005-07-13T23:45:00.000+08:00

Nakuha ko itong pics kanina sa email ko. My friend Zyra forwarded it to me. Natuwa kase ako sa mag ito kaya I decided to share them.

Take a look:

Itong dalawa ang fave ko:

Ordinary lang naman siguro ang ibang pics na 'to pero ang gumawa ng mga captions nyan ang magaling. Nabibigyan ng ibang meaning yung mga ordinaryong litrato.

Seeing Black and White

2005-07-13T23:43:00.000+08:00

Introducing my new template. I call it the Monochromatic Rose.

I have replaced my old layout into this one primarily because the codes that I used in my old one didn't work in Mozilla Firefox. I tried to fix it but in the process of doing so, I decided to ditch the div tags and also, have another blog makeover. It's also not a problem since I like customizing my blog.

Obviously, this one's a big contrast to my old layout; from bright and colorful shades to monochrome tints. I am not sure if this one is better than the previous one but I like this one, too.

And as you might have noticed, I have acquired a new tag board. I found this one just recently so I decided to change it along with the template.

Hope you also like this one.

Sarah's Birthday Dinner

2005-07-02T00:17:00.000+08:00

Nag-dinner kami ng high school friends ko kanina. Birthday kase ni Sarah, best friend ko noong high school. There were four of us: Si Sarah, Lowen, Rudy (a.k.a. Lola) at ako.

Habang nag-uusap kami at nagkukwentuhan, na-realize ko na sobra kong na-miss ang mga kaibigan kong to. Matagal-tagal na rin yung panahong gumraduate kami ng high school. naalala tuloy namin yung mga kalokohan namin noong mga araw. di namin napigilang mag-reminisce.

at dahil magkaklase din kami noong elementary, umabot din hanggang way back elementary years yung usapan. grabe, parang di kami nauubusan ng memories. while we waited for our food sa restaurant, panay kwento namin, halatang ngayon lang kami nagkita after such a long time.

kung minsan nga lang, medyo na-o-OP ako dahil pareho silang tatlo na graduate ng Accountancy samantalang ako, I.T.. kaya hindi ako nakaka0-relate kapag pinag-uusapan na nila yung mga nangyari sa kanila noong college years (na hindi ako kasama dahil nga magkaiba ang kurso ko sa kanila).

pero slight lang naman yon at naiintindihan ko rin. ok din naman kase nararamdaman ko namang ayaw ni Sarah (yung bday celebrant) na ma-OP ako, kaya change topic sya kaagad, yung topic na nakaka-relate ako.

sa aming apat, si Sarah at Lola lang ang kasalukuyang may trabaho. kami ni Lowen, certified bums.

natuwa ako nung ikinuwento ni Lowen na nakapag-extra sya sa set ng Darna, yun bang teleserye sa kapuso channel. yun.

naalala ko tuloy yung highschool days. palagi kaming nagpapanggap na mga artista sa mga tagalog movies. kunwari nasa set kami at may shooting, kasama na lahat ng imaginary make-up artists, cameramen, at syempre, imaninary "direk." Nakakatuwang alalahanin.

sabi ko nga kay Lowen: "hindi nga talaga nasayang yung mga praktis natin sa acting noong high school pa tayo.. at ngayon, "direk" is no longer an "imaginary friend!"

Sana kasama din namin si Remir. Sya yung bading namin na friend. Sya palagi yung best actress noong mga panahong iyon.

nga pala, ako palagi ang supporting actress habang kami ay nagdadrama. ok lang sa'kin yun dahil alam ko namang mas magaling sila. natutuwa lang ako sa mga scenes na palagi naming ina-act-out.

halimbawa eh yung scene na namatay ang isang mayamang padre de familia. biglang dadating yung unang asawa kasama yung mga anak na malalaki na. magagalit yung legal na asawa at mumurahin at ipagtatabuyan ang extended family. kumpleto lahat yan, iyakan, sigawan, murahan (eto yung paborito namin, yung tipong "you're nothing but a second-rate, trying-hard copycat!") at kung anu-ano pa. at ito pinagkaka-abalahan naming gawin during recess time. loko-loko talaga yung mga araw na yon pero nakaka-miss.

balik doon sa story sa pagiging extra. sabi nya yung nagtatakbuhan daw na maraming tao kung tingnan, limang tao lang pala yun, nagpapalit lang ng suot at costume ng pabalik-balik. Sanlibong piso ang bayad sa kanila para lang tumakbo-takbo sa harap ng camera at magpalit-palit ng costume. para yatang magandang sideline ito. hehehe ;)

pero hindi ito ang role nya. sya ay extra bilang reporter. meron din syang speaking parts. mga tatlo o apat na sentence. ok din. at sabi nya, sexy nga talaga si Angel Locsin at Alessandra de Rossi.

si sarah naman, nagtatrabaho sa Shell Phils. sa Makati. Bilib din ako sa kanya kase nakapag-settle sya sa Manila nang mag-isa. Ngayon, kasama ang isa pang kaibigan, nakatira sa isang average na condo.

at si Lola naman, in-charge sya sa Accounts Payable sa Aboitiz dito sa amin. Madali lang daw ang trabaho nya at yung pay, hindi masyadong malaki pero ok na rin dahil wala na syang ibang gastos.

Sabi sa'kin ni Lowen na bibigyan nya ng resume ko yung kuya nyang nagtatrabaho sa Convergy's kaya lang sabi ko, salamat nalang pero ayoko nang mag-apply sa mga call center. hindi para sa 'kin ang trabahong yan.

Kino-convince nga nila akong mag-teach muna. kaso lang, hesitant akong maging teacher dahil ayokong maging mas may alam pa ang estudyante ko kesa sa'kin at alam ko rin na yung teacher pinag-uusapan ng mga estudyante. eh pano kung lampa akong magturo? mapapahiya lang ako. ewan ko rin. baka sa huli, teacher din ang bagsak ko.

Magkikita muli kaming apat next time, baka sa Lunes. Tuesday pa naman yung balik ni Sarah sa Manila.

Happy birthday nga pala, girl! Salamat sa dinner! :D

Cellphones in gas stations

2005-07-01T00:10:00.000+08:00

Have you ever wondered why?

Bakit kailangang i-off ang cellphone kapag ikaw ay nasa gasoline station?

Ako, madalas kong naitanong sa sarili ko kung bakit. Paulit-ulit kong nakikita ang mga signs sa mga nasabing lugar na huwag gumamit ng cellphones. Paulit-ulit din akong nagtanong sa sarili ko. Lately ko lang nalaman ang dahilan.

Days later, may napanood akong episode ng CSI: Crime Scene Investigation. Meron silang case na may namatay dahil nasunog yung kanyang mga laman-loob. Ok naman yung katawan nya sa labas. Namatay sya kase habang may nag-iwan ng gas tank nya sa bahay na bukas tapos tinawagan sya sa cellphone nya. Nung sinagot nya ang call, ayun, sumiklab yung apoy dahil sa cellphone.

Nagsaliksik ako ng kaunti ukol dito at heto yung nakuha ko:

Warning: Cell phone use in gas stations

In case you do not know, there was an incident where a driver suffered burns and his car severely damaged when gasoline fumes ignited an explosion while he was talking on his mobile phone standing near the attendant who was pumping the gas.

All the electronic devices in gas stations are protected with explosive containment devices, (intrinsically safe) while cell phones are not.
READ YOUR HANDBOOK! Mobile phone makers Motorola, Ericsson, and Nokia, all print cautions in their user handbooks that warn against mobile phones in "gas stations, fuel storage sites, and chemical factories." Exxon has begun placing "warning stickers" at its gasoline stations.

The threat mobile phones pose to gas stations and their users is primarily the result of their ability to produce sparks that can be generated by the high-powered battery inside the phone.

Hindi lang sa gasoline stations ipinagbabawal ang paggamit ng cellphones, pati sa aircrafts at bangko.

Sa aircrafts, eto naman ang nakuha kong info:

Those, who often use airplanes, get used to warnings, that it is banned to use electrical devices, such as players, notebooks and mobile phones in particularly during take-offs and landings. The latter are banned to use during all the flight and none of the airlines allows passengers to do it. Passengers react differently on this warning, someone switches off the phone, and someone thinks that it is only a precaution. In this case people make calls during take-offs and landings, they don't pay attention to requests of neighbors or even crewmen. And it is so, despite the fact that all airlines prohibit to use cell phone during the flight. This ban, which was appeared as an extra insurance, is of vitally importance today. We've already known instances in which equipment and navigation equipment, in particular, was affected by a cell phone. At least one air crash was occurred because of a working mobile phone and it is a forcible argument to ban all wireless phones aboard the plane.

In short, nakaka-interfere ang cell phones sa airplane equipment.

Yung reason na bawal gamitin ang cellphone sa bangko, hindi ko pa alam dahil di ko pa mahanap. Pero so far, sa nakikita ko, walang masyadong sumusunod sa mga ipinagbabawal na ito. Yung sa airplanes lang siguro ang pinaka strikto dahil merong mga flight attendants na laging nagbabantay.

Imagine kung nag-crash yung eroplano dahil lang sa cellphone. Ang sad naman.

Pero sa mga bangko? wala. kahit mga teller mismo nagtetext sa loob ng bank premises.

Balik sa gas stations. Tingin ko dapat strikto din ang mga personnel sa gas stations sa pagpapatupad nito dahil sobrang peligro kapag may sinumang sumagot ng tawag sa cellphone niya. kung magtetext lang, ok lang naman siguro pero mas mabuti na yung safe. pwede lang naman sigurong hindi i-off ang cellphone basta't huwag lang gamitin malapit sa area.

Dapat kasi pinapaalam nila ang dahilan kung bakit mapanganib ang paggamit ng cellphones sa mga ganoong lugar. Kahit lakihan lang nila ng konti yung mga signs na ang nakasulat lang eh: PLS TURN OFF CELLPHONES.

Yung sa bangko, curious talaga ako. Sana may makapag-sabi sa inyo, kung sakaling may idea kayo ukol dito.

Got Three?

2005-06-26T21:28:00.000+08:00

Three names you go by:
1. Kat
2. Kathryn
3. Ging

Three screen names you have had:
1. jamie
2. kat
3. katmichelle

Three physical things you like about yourself:
1. my shoulders. broad kase.
2. my fingernails kase i can cut them really short. i don't like having long fingernails.
3. my height. i'm not that tall but i'm taller than most of my friends

Three physical things you don't like about yourself:
1. my skin
2. my hair
3. my nose (at maraming pang iba. pero kahit di ko masyadong gusto ang mga 'to, hindi ko ipagpapalit thru surgery. kung magic, pwede! nyahahah!)

Three parts of your heritage:
1. Filipino
2. Chinese
3. nothing follows, hehe ;)

Three things that scare you:
1. masira ang PC ko
2. death and illness.
3. slimy creatures (earthworms, frogs, and the like)

Three of your everyday essentials:
1. my watch (can't go out of the house without it!)
2. money. kahit pamasahe lang.
3. cellphone

Three of your favorite musical artists:
1. Josh Groban
2. Christian Bautista
3. Rivermaya

Three of your favorite songs:
1. Hands to Heaven at iba pang songs by by Christian Bautista
2. Love of My Life by Jim Brickman
3. I'll Never Go by Erik Santos

Three things you want in a relationship:
1. trust
2. honesty
3. open minds

Three lies and truths in no particular order:
(lies)
1. that i'm a "born leader" because i am actually the complete opposite of that
2. that i'm creative. my batchmates in high school always tell me this but truth is minsan lang ako nakaka-isip ng creative ideas. only when i'm up to it.. pero not all the time. when they force me to think of somethng creative, sobrang wala akong maiisip. dumarating lang ang thoughts kung gusto nila ;D
3. that i'm talkative.

(truths)
1. Madaling mahalatang galit/naiinis ako sa isang tao dahil hindi ko sya kinakausap.
2. Mahilig ako sa mugs at malalaking baso. hehe :D weird, ewan kung bakit!
3. Gusto kong malibot ang buong Europe at Amerika habang ako'y nabubuhay at nakakapag-lakad pa.

Three physical things about the opposite sex that appeals to you:
1. eyes. especially kapag singkit! i dig chinito's kase.
2. smile.
3. height.

Three of your favorite hobbies:
1. magbasa ng novels
2. manood ng movies (reruns at sa big screen. sobrang movie freak 'to)
3. mag-surf sa Internet (includes blogging, email, forums, downloading music and software)

Three things you want to do really badly now:
1. manood ng movie
2. matulog (na walang istorbo)
3. kumain ng pepperoni pizza

Three careers you're considering/you've considered:
1. computer graphic artist
2. professional photographer
3. programmer/system administrator

Three places you want to go on vacation:
1. Italy (hay! nandito karamihan yung mga museums at famous landmarks na gusto kong makita. Gusto ko rin makasakay ng Gandola/Gondola.. sana balang araw, please Lord.)
2. Carribean Islands. Gosh. nananaginip na ako nang gising. Sobrang ganda tingnan sa movies kase, kaya di ko mapigilang mag-wish. Pero chances na makakapag-swimming ako sa tubig-carribean ay NIL. NADA.
3. Thailand. Napanood ko kase si Angelina Jolie dun sa Tomb Raider. Ang ganda ng place, at feel kong magsuot nung white na gown/damit. Yun ba yung sarong na sinasabi mo Jill?? hehe :D)

Three kid's names you like:
1. Alex
2. Julia
3. Anna

Three things you want to do before you die:
1. mapuntahan ang mga lugar sa buong mundo na gusto kong makita at mapuntahan
2. magkaroon ng trabahong professional, successful at higit sa lahat yung gusto kong gawin
3. magkapamilya (and have a happy one at that)

Three ways that you are stereotypically a boy:
1. Manhid
2. Tamad
3. Hindi matagal sa banyo

Three ways that you are stereotypically a girl:
1. mahilig sa shopping at damit
2. fickle-minded din most of the time
3. sensitive at mahilig sa romantic things/thoughts

Three celeb crushes:
1. Bamboo

2. Christian Bautista (sana hindi sya bading. sabi kase ng isa kong guy friend bading raw si Christian. wag naman.. hehe :D harana naman dyan pareng Christian!)

3. Paolo Valenciano

People that I would like to see take this quiz now:
hmm. kahit sino pwede! pero just to name some: si Elle, Karla, Zy at Zamine!

My Exam/Interview in Cebu

2005-06-23T20:09:00.000+08:00

Nagpunta ako ng Cebu last week. I was there to take an employment exam for one of the call centers based in Cebu. Oo, medyo delayed ang update ko ukol dito. Nawalan kase ako ng mood na magsulat these past few days.

Anyway, so I went there all by myself. Medyo hesitant pa yung parents kong papuntahin ako dahil hindi ako sanay mag-travel na mag-isa (kasalanan din nila yan kase hindi nila ako sinanay noon pa, tuloy ngayon, nahihirapan akong maging independent). So, tinawagan pa nung Papa ko si 'insan na nasa Cebu na naroon din para mag-job-hunting.

Ok lang din sa'kin. Alam ko rin namang mahihirapan akong puntahan yung syudad kung wala akong "guide." Plano ko rin namang umuwi kaagad that night dahil malapit lang naman ang Dumaguete sa Cebu.

I've been to the city twice pero hindi ko kabisado ang mga daan at gusali. Kaya nung pagtapak na pagtapak ko dun, tila first time ko pa rin sa lugar.

I took the exam for Customer Care Associate (hereafter known as CAS). I passed the exam so I had a short interview. Natuklasan ng interviewer na I.T. graduate pala ako so she said she'll endorse me for another position na mas bagay sa natapos kong kurso: Technical Support Representative (hereafter known as TSR). She asked if ok lang ba sa akin yun. I said yes. So she asked me to take the TSR exam the following day.

Ibig sabihin, I had to spend the night there. Ok lang. Medyo nahirapan kaming maghanap ng matitirhan ni 'insan pero at the end of the day, nakahanap din kami. Ako lang yung nag-check-in. Sya umuwi dun sa tinutuluyan nyang boarding house kasama ang mga kaibigan nya.

Kinabukasan, kinuha ko yung exam. Mas inclined sa kurso ko ang mga tanong sa exam. Naalala ko tuloy ang mga instructors ko sa Computer Hardware at Networking. Ito ang mga major subjects na lumabas sa exam. Ang maganda pa nito, hindi ako magaling sa Hardware. Sa Networking naman, ok lang, pero mas may alam ako sa programming compared sa dalawang ito. Kaso walang programming question ni isa.

But nevertheless, I passed the exam. So I was going to be interviewed at 12:00 noon. 11:00 am na nun. Sabi nila mag-lunch na muna ako.

Hindi ako nag-lunch. Medyo kinabahan na ako sa interview kaya dun ako sa lobby umupo. Sinubukan kong ikalma ang sarili ko.

Maya't maya, nagkita kami nung friend kong nagtatrabaho din sa call center na yun. She kept me company while i waited for the interview to call me in.

Nag-usap kami at itinanong ko nalang sa kanya kung ano ba talaga ang trabaho nya sa kumpanya. Ayun, she shared to me the good things at bad things pati na yung plano nyang umalis na sa trabahong yun dahil medyo pagod na sya.

Sabi ko sa sarili ko: huwag nalang kaya ako tumuloy? parang ayoko nang ganitong trabaho. hindi ako magiging masaya. at parang kulang ang skills ko para sa trabahong yun.

kaya lang, umiksena yung isa pang voice within me: ngayon ka pa a-atras eh nandito ka na!? tapusin mo nalang ang sinimulan mo! bahala na kung ano. go to the interview.

Minutes later, tinawag ako. Umuwi na rin yung friend ko. Kakatapos lang din ng shift nya.

Most parts of the interview, ok lang. Kinaya ko yung English lahat-lahat. Akala ko yun na yung hardest part. Hindi pa pala.

We went through an exercise. Parang simulation ng isang tawag ng caller na nagrereklamo na ayaw umandar ng computer nya kahit naka-plug na lahat ng tama. Tatlong beep lang daw ang naririnig nya.

Doon na ako nag-panic. Hindi ako nakasagot. Sinubukan kong itanong kung ok ang lahat ng connections nya just to kill time. Baka habang tinatanong ko sya eh hulugan ako ng grasya at biglang malaman ko ang solusyon sa problema nya. Pero ang totoo, I had no clue kung pa'no e-solve yun. Bigla kong naisip: GUSTO KO NANG UMUWI. AYOKO NA DITO.. Oo. parang isip bata pero yun ang naisip ko at that time. I figured na hindi ko talaga alam ang sagot (dumating pa sa point na medyo nagagalit na yung caller) so I asked for the name and number of the caller so i could call her back as soon as i find the solution to her problem. At dun natapos yung role play. One on one kase yung interview.

Well, pagkatapos nun, the interviewer told me that i did well but i needed to improve on some aspects (pero alam kong i was far from doing well). She also told me na since i've reached that far with the interview, i was good. but they still needed to rank me against other applicants for TSR and that they will just call me.

They didn't call.

But I also wasn't expecting they would. And from the moment i stepped out of the interview room, na-realize kong hindi ko kaya ang trabaho sa call center. Kaya kong mag-english and all that pero yung pag-sosolve ng problema ng ibang tao over the phone esp. yung mga "high-blood" na caller, hindi.

But I'm glad i went through all that dahil it made me realize na kulang ang people skills ko sa call center na trabaho. sensitive kase ako kaya madali akong naaapektohan sa mga sinasabi ng mga tao sa'kin. mabuti man o masama.

Before the trip, gustong-gusto kong mag-trabaho sa malalaking syudad gaya ng Manila at Cebu. Kaya lang that trip made me realize na hindi pa ako handa. Lumaki kase ako sa isang probinsya. Kahit na tinatawag na city itong aming lugar, kumpara sa iba, probinsya pa rin. Highly urbanized lang talaga ang Cebu at Manila kumpara sa lugar namin. Idagdag pa yung fact na sobrang strikto ang mga magulang ko so hindi ako sanay na pinapapunta sa mga ganyang lugar na ako lang mag-isa. naiinis nga ako sa sarili ko at pinayagan ko silang gawin sa 'kin yun all these years. kaya hindi lang sila ang sinisisi ko. i also blame myself.

While i was aboard the boat, i felt happy that i was going home. Hindi ako masyado nakatulog sa 6 hour trip dahil nga excited na 'kong maka-uwi. After two days na hindi ako nakita ang aking kwarto, ang aking kama at tv, ang aking mga unan, ang aming kusina at sala, ang aking pinakamamahal na PC, ang bahay namin. Pati mga tricycle na public transportation namin na-miss ko. Parang nawala lang ako ng dalawang araw.

Baka siguro sobrang naapektohan lang ako sa interview ko earlier kaya ginusto ko nang umuwi as soon as possible. Nung nag-fieldtrip kami sa Manila at Subic last February this year, iba yun kase ayoko pang umuwi pagkatapos ng limang araw na trip. Bitin. Wish ko nga 2 weeks yung fieldtrip na yun e. Pero 5 days lang. Walang extension. But like i said, iba yun kase kasama ko ang mga classmates ko at wala kaming pinoproblemang mga trabaho noon.

Hindi ko malilimutan nung papalapit na kami sa Pier. I realized that I've never been so happy to see home. Sobrang nag-emote ako nun. Pero hindi ko pinahalata. Syempre, nag-emote ako.. secretly. Hehehe.

Kaya ngayon, wala pa rin akong trabaho. Panagdag ako sa unemployment rate ng bansa. Pero ok lang din kase i'm making full use of my free time. Alam ko na pag-nagkatrabaho ako, wala na akong free time gayon ngayon, hindi na ako makakapag-blog at surf the net araw-araw. hindi na ako makakapanood ng tv at dvd's and vcd's whenever i want. so ok na rin. Walang problema.

Although medyo confused na rin ako ngayon kung ano ang gusto kong trabaho.

At habang naghahanap ako ng work online, tumutulong naman ako sa negosyo ni mama at papa. Wala rin akong choice kase ako ang eldest sa mga kapatid ko. Kailangan talagang tumulong.

SI BAMBOO

2005-06-12T16:07:00.000+08:00

Thank you Lord at pinayagan ako! Fortunately, hindi pa bumalik ang papa ko as of last night so nakapunta ako sa Bamboo concert.

Kasama ko si Zy papunta sa location ng concert. Sobrang dami ng tao! Well, expected na yun kase free admission. 8:30 nag-start yung singing pero local bands pa. Bago kumanta ang Bamboo, may nag-perform pa na dalawa o tatlong banda na kumanta ng sangkaterbang songs!

Tapos nun, nagsinging contest pa yung Minola. Hay! Pino-prolong talaga yung excitement. Sabi ko sa sarili ko, baka hindi dumating dito kase ano ba naman tayo dito sa Dumaguete. Sobrang liit na city, baka di na sila nag-bother.

Pero kahit na. Di ako nawalan ng hope. So after 48 years, nagpakita na ang banda sa stage.

Damn, ang gwapo niya.

Habang yung iba e sobrang excited at panay ang sigaw sa paligid ko, ayun ako sa gitna ng napakaraming tao, nakatayo at tinitingnan lang si Bamboo. Sobrang na "amazed" kase ako. Parang tiningnan ko talaga kung gwapo nga ba sya sa lahat ng angles kase baka side o front view lang, di bale nalang. hehehe :D Pero nabilib ako.

Nakita ko na yang banda nila kung saan-saan (tv, magazines) and heard their songs sa radio. Average fan ako nila dahil gusto ko ang songs nila lalo na yung mga hits before (kahit hanggang ngayon) na Ulan, Kisapmata, 214.

Pero iba talaga pag nakita mong nagperform ng live. Pinakagusto ko yung kinanta ang fave kong Kisapmata at Ulan. Sana kumanta sila buong gabi hanggang umagahin. heheh! Pero imposible yon. Medyo gusto ko yung tumatalon-talon sya habang kumakanta dahil mas may movement sa performance. pangit kase kung nakatayo lang at palakad-lakad lang while singing. Nice din yung get-up nya. white shirt lang at pantalon. pero kahit yun lang suot nya, oozing pa rin ang kanyang sex-appeal. hahah! Ika nga: simple is beautiful. simple is sexy.

Nagsimula sila ng 11pm. 12:15 natapos. Bitin naman. But ok na yun kesa sa wala. Free lang din naman so ok lang.

Nun ngang pumatong ako sa isang chair para mas makita ko silang magperform, nagalit yung nasa likod! Nagpaparinig pang: "Hoy! umalis nga kayo dyan!"

Hindi ko pinansin. Bahala sila sa buhay nila. Kung gusto nilang mas makita ang Bamboo, maghanap sila ng mapapatungan. Free admission naman eh. Kanya-kanyang diskarte nalang mga pre! Dahil never akong bababa. Saka kailangan kong makakuha ng magandang pwesto para makakuha ng clearer photos. Di ko pinalampas yung event. Nagdala ako ng digicam. Kinunan ko pa nga ng video kaso ang gulo. Magalaw kase.

Si zy naman, busy sa pagsigaw ng IRA! IRA! ;D

OK din yung si Ira. Pero iba si Bamboo. Kaya lang, naisip ko rin. Unfair sa ibang members ng banda dahil mas sikat yung lead singer at guitarist nila. Ewan ko lang din. Pero hindi rin makakabuo ng magandang music as a whole ang band kung wala silang lahat.

Pero anyway, wala tayong magagawa dyan. Sikat naman sila eh.

Sana makita ko sya nang mas malapit one day. O kaya makahingi ng autograph. O kaya maka-shake hands. O kaya makasabay sa elevator...

Hay! sarap mangarap.

p.s. Di masyadong clear yung pics. Hindi kase kami naka-pwesto sa bandang unahan. Zoom na nga yung ibang pics.

Wala si Papa ngayon

2005-06-10T13:09:00.000+08:00

May concert mamayang gabi ang MYMP. Sa Barefoot.

Gusto ko sanang pumunta kaso sold out na daw yung tickets. Kasalanan ko rin to kase kahapon ko lang na-realize na gusto ko palang puminta. Maganda ang songs ng MYMP. Acoustic kase. Very soothing pakinggan.

Hindi ko pa alam kung makakapunta ako. Actually, naisipan ko lang na baka makapunta ako dahil wala si papa ko. Pumunta ng Bacolod. Bukas siguro yung balik. Sana sa Linggo nalang yung balik nya para mapanood ko yung Bamboo concert bukas, Sabado. Free admission, kaya walang problema sa ticket.

Hindi ako nakakapunta sa mga ganitong events kase over-protective ang parents ko. Sobrang nasasakal na nga ako eh. Sobrang praning kaya malaki ang chance na di ako pinpayagan.

Kaya free ako ngayon. Temporarily.

Kung di ako makakapunta mamayang gabi, sana bukas. Please Lord.

Bagong Layout Muna, at iba pa

2005-06-09T21:58:00.000+08:00

Ito nalang muna ang update ko. Wala akong ma-iblog na entry e. Naghihintay pa'ko ng mga happening dito sa amin.

Iniba ko na yung look. Medyo lang. Hindi ko na pinalitan yung concept na beach. I like it the way it is. At di ko rin inalis yung orange na tsinelas. Yan kase ang pinaka-fave ko sa buong page. At yung buko pala na may goggles. Cool kase. Parang ulo ng tao. Well, medyo.

Medyo abala rin ako ngayon sa paggawa ng batch website. Yun kaseng assigned na gumawa hindi pa sinimulan. Naisipan ko nalang na mas mabuti pa ako nalang muna ang gumawa dahil wala naman akong trabaho (sana may mag-employ na po sa'kin) at parang may "zest" akong gawin ang site so yun. Sana lang 'wag lait-laiting ng mga batchmates kong bibisita sa site kapag natapos ko. Beach concept din sana gaya nitong sa blog ko pero naisip ko, iba nalang.. generic look.

Excited na nga akong simulan ang photos page. May plano kase ako. One that would lessen the photos that I need to upload. Mag-sasign-up din siguro ako dito sa blogger para gawing photoblog para makapag-comment sila sa mga pics.

Hay. Siguro sasagutan ko nalang yung mga interesanteng surveys na nababasa ko sa Friendster. Hahabaan ko nalang yung sagot ko para mas may mabasa naman, yun eh kung may nagbabasa man.

Ito palang bago kong layout, kailangan matapos mag-load ang buong page para makita ang mga contents pag-click sa mga navigation sa itaas (sa orange na surfboard). Kung e-kiclick yun at di pa tapos mag-load ang lahat ng objects ng page, ayaw magpakita ng iba kahit maraming beses pang i-click ang mga nasa itaas. Solusyon dito, refresh nalang po ang page at be a bit patient.

Yan na muna sa ngayon.

Me and my big mouth

2005-06-02T21:10:00.000+08:00

Pumunta ako sa school namin kanina.

Sa wakas, natapos na ni Raphy ang training sa walang kamatayang OJT Project namin. Sa wakas, makakapag-pa-pirma na kami ng clearance para ma-process na ang transcript ko. Kailangan pa ng humigit-kumulang na dalawang linggo upang makuha ang transcript sa Registrar's Office.

So pagdating ko dun sa Computer Center (ang aking pinakamamahal na building kung saan apat na taon akong naglabas-pasok sa pag-aaral ng IT major subjects ko), naroon ang aming Dean, nakatayo sa labas na mukhang nagpapahangin lang. (Nagpapa-hangin sa kalagitnaan nag hapon?? 2:30 PM kanina). Nakita nya akong papasok sa building kaya sabi nya:

(ang usapan pong ito ay sadyang isina-tagalog ko na para sa mga di nakaka-intindi ng cebuano)

dean: "o, ano may trabaho ka na?"

ako: "wala pa rin sir eh. kaya nga magpapa-pirma na'ko ng clearance ngayon para makuha ko na ang transcript ko."

dean: "bakit, 'running' na ba ang program ninyo"?

(ibig sabihin nya sa 'running', naka-install na ang program sa SU Home Economics Dep't, ang aming proponent)

ako: "hindi pa sir pero pipirma naman kayo ng clearance kahit na hindi implemented ang project diba?

dean: "sinong may sabi nyan? 'di ako pipirma!"

ako: "ano po? eh bakit yung isang grupo napirmahan na yung mga clearance nila kahit hindi implemented yung kanilang program? may nakakuha na nga ng transcript eh!"

(at this moment, salubong na ang kilay ng dean. Dahil dito, unti-unti ko nang na-realize kung ano ang nagawa ko.. sana wala nalang akong sinabi. baka hindi na talaga mapirmahan ang aking pina-iingatang clearance!)

dean: "hindi. tara kausapin natin kung sino ang pumirma ng mga clearance na yan."

(pasok kami sa office. sabay tawag nya si Sir Ed, ang chairman ng IT students. itinanong nya kay sir Ed kung bakit may ibang clearance na pinirmahan kahit hindi implemented ang program. nga pala, kasama ko si Raphy na pumasok sa office dahil groupmates kami. habang nagsasalita ang dean na parang pinapagalitan na si Sir Ed, panay tingin ko kay Raphy na parang sinasabing:)

"patay! anong gagawin natin?!"

Kaya lang wala rin syang ginawa. tiningnan nya lang yung nangyayari sa harap namin. tinawag tuloy ako ng secretary at sabi sa'kin:

secretary: "kat, maaari sa labas nalang muna kayo maghintay at may pag-uusapan lang sila si Sir Ed at ang dean sandali?"
ako: "ay opo mam. sorry."

(Dali-dali kaming lumabas ni Raphy.)

Alam ko may nagawa ako. Sana di nalang ako nagsalita. Pero malay ko ba na may hindi pala sya alam! Innocent mistake ko yun kaya lang I really feel bad about it. Hindi ako mapakali sa labas. Sobrang inatake ako ng pagka-praning.

Ewan ko. Baka dahil sa nangyari, pinagalitan si Sir Ed ng dean, ako pa ang may kasalanan; baka dahil sa nangyari, hindi na sila pipirma ng clearance kapag hindi implemented ang program (mahirap sa project namin to dahil may kinakailangang LAN connection na hindi pa nag-eexist sa ngayon, mahabang istorya). At dahil hindi ako cleared sa university, walang transcript. At kailangan ko ng transcript para makapag-trabaho. Oo mayroon namang hindi nag-rerequire ng transcript pero kahit na! syempre nandun lahat-lahat ng grades ko, lahat ng records ko sa pag-aaral. Gusto ko ring makuha yun kahit papano.

Hindi ko rin alam kung ano ang patakaran nila sa pagpipirma ng clearances. Tingin ko rin baka totoong hindi mapipirmahan ang clearance kapag hindi installed ang program at baka sinekreto nalang nilang pirmahan yon dahil tinatamad nang mag-install. Besides, graduate na naman kami. Pero sana palagpasin nalang ng dean yun. At huli na para maging strict sila ukol dyan dahil unfair, cleared na yung iba kahit hindi imolemented ang project. At ayoko ring i-install ang program namin dahil hindi ako confident sa project namin. majority kaya nun ako ang nag-code. eh pa'no pag nagkagulo ang transactions nila dahil sa program na yun? ayoko talaga. hindi ako papayag.

Pero papano pag required yun para mapirmahan ang clearance ko?? oh no. malaking OH NO.

Kinausap ako ni Sir Ed pagkatapos nilang mag-usap ng dean. Nag-apologize ako kaagad dahil alam ko may nagawa akong mali. may nasabi akong hindi ko dapat nasabi. Inexplain ko din kung bakit ko nasabi yun at hindi ko sinasadya. Dala lang yun sa mga tanong ng dean sa akin nung nagkita kami sa labas. Sabi nya hintayin nalang namin kung anong sasabihin ng dean pagkatapos naming magpapirma sa OJT adviser.

Hay! naka-ilang sulat kaya ako ng salitang "pirma" sa entry na to.

Kase naman eh. Me and my big mouth. *Argh!*

Lalakeng Ano??

2005-05-28T22:44:00.000+08:00

May nabasa akong survey sa bulletin board ng Friendster kanina. Nagtatanong o kumukuha na sari-saring opinyon ukol sa mga lalake. Marami akong natatanggap na survey kasi meron akong mga friends na sobrang mahilig sagutin ang mga toh. Ito yung pinili ko dahil mas may maisasagot ako dito.

lalaking umiiyak. Lahat naman tayo umiiyak. Kahit ga'no ka ka-siga tingnan o ga'no ka man ka-machong lalake, 'pag nkaramdam ka ng matinding lungkot o saya, mapapa-iyak kang talaga. Depende to kung ano ang iniiyakan pero may kasabihan nga na:

"The bravest thing that a man can do is cry."

Agree ako dito, kasi diba? Ang mga lalake, kilala sa pagiging matapang. At kung matapang ka, wala kang kinatatakutan at hindi ka umiiyak. Kaya nga marami sa kanila eh hindi o kaya'y ayaw ipakita sa iba na umiiyak sila. Pero kung hindi sya nahihiyang ipakita ito sa'yo, ibig sabihin, kaya nyang tanggapin ang anumang sasabihin ng iba (e.g. bakla sya, duwag, etc). Tingin ko kasi maraming guys na ayaw matawag na bakla o duwag.

Nung sinabi nga ni onetrueluv na umiyak sya dahil dun sa Ex nya, naku, talagang sobrang bumilib ako sa kanya. Ibig sabihin, mahal nya talaga si Ex to the point na iniyakan nya talaga. Hmph! Kung ako nlang kasi yung pinili nya eh! Hahah! ;p

lalaking seloso. Sa isang relationship, nalilito nga ako eh. Sabi sa Bibliya, "love is not jealous" pero may nabasa rin ako sa ibang source na "jealousy is a sign of love." Siguro, kapag tama lang yung pagka-seloso, kikiligin ka pa dito o ma-totolerate mo pa; pero naman, kapag sobra-sobra na, na kahit sa napakaliit na bagay eh nagseselos sya.. naku, nakaka-irita na. Yung kulang nalang, i-untog mo yung ulo nya sa pader para ma-realize ang mga bagay-bagay!

lalaking mahilig sa sex bomb girls. Ok lang naman siguro. Yung sex bomb girl kasi medyo kilala sa pagka-jologs (no offense, sana po walang magalit ;D ) pero I guess matatanggap ko yun, as long as di sya obsessed sa kanila. Lahat naman tayo may favorite.

lalaking marunong magluto. Ayos na ayos. Ito ay may equivalent na 1 million pogi points para sa'kin (given na masarap magluto ha!) pero kung ok lang, yung marunong magluto kaya lang hindi masyadong kasarapan yung finished product, pwde na rin.. kaya lang 700,00 pogi points nalang.. hehe tumawad pa! :)

pero seriously, bilib ako sa lalaking marunong at masarap magluto.

lalaking hindi marunong mag luto. Ah, ok lang din. Pero mas ayos talaga kung marunong sya. Ika nga, preferred.

lalaking pala-tanong. Kung yung tipong makulit, cute kapag minimal pero gaya nung pagiging seloso, kahit na ano, basta't sobra, irritating na. nakaka-inis. Nkakabwisit. Nakakasira ng araw. Pero kung matanong sya dahil curious sya sa mundo, iba naman yun. Basta't di puro ako ang tinatanong nya dahil di ko alam ang sagot sa lahat nang bagay. Hindi naman kasi ako book of facts o encyclopedia noh.

lalaking mama's boy. Ewan ko lang. parang turn-off kasi hindi manly (.. oo nga ano, kaya nga tinawag na mama's boy)

lalaking puro pangako. Hindi trustworthy. Motto nila "Promises are meant to be broken."

lalaking mayabang. Ito ang pinaka-ayaw ko sa lahat. Lalakeng sobrang mayabang, kahit yung mga nagpapa-subtle effect lang. kunyari, pa-humble effect pero yung totoo, may gustong iparating na message o kaya gusto nyang i-abot sayo ang mensahe na humble sya. It's up to you if you want to satisfy his ego by letting him hear what he wants to hear.

Halimbawa:

Lalake: "Pasensya ka na sa bahay namin ha, ang liit lang tapos ang dumi-dumi pa."

(Pero obvious naman na malinis at malaki pa.)

Kausap ni lalake: "Uy! Sobrang ganda nga ng bahay nyo! Ang laki-laki nga eh! Ang yaman nyo naman!"

(Ayan! Sige, binusog mo na yung ego nya!)

Hindi ko sinasabing totoo ito sa lahat nang sitwasyon dahil maaaring may nakapagsabi na nito na walang intensyong magyabang. Pero sa ilang pagkakataon, meron kasing similar situation na nagyayabang tlaga pero di lang pinapahalata.

Meron ding iba na inborn na siguro ang pagiging mahangin. Sa sobrang hangin, kailangan mo na sigurong kumapit sa anumang makakapitan mo upang di ka matangay sa sobrang lakas ng hangin.

Pero kahit ano pa man, obvious o hindi, ayoko sa mga lalaking mayabang. Kung may ipagyayabang sya, ok fine, pero kung wla naman.. utang na loob, mas mabuti pang tumahimik nalang sya.

lalaking sinungaling. Hindi rin trustworthy. Maaaring ito rin yung lalaking hindi marunog tumupad sa pangako. Bad example sa male species. Negative 1 milyon pogi points.

lalaking mahilig magsalita. Mahilig magsalita? Nagsasalita ng ano? Hindi ko masyado gets 'to. Ito ba yung type na "talker?" If yes, ok lng basta't may sense ang pinagsasabi nya.

lalaking makulit. Ito na rin yung lalaking mahilig magtanong. Look up Lalaking palatanong.

lalaking gwapo. Ayos din to. Kapag may kaibigan kang gwapo, madalas kina-iinggitan ka ng ibang girls kasi nakaka-usap mo sya, malamang nakaka-akbay mo sya, nakaka-text mo sya dahil most likely sya ang crush ng bayan. Pero kung ang crush mo ay gwapo, madami kang ka-kompetensya. Swerte mo pag gusto ka rin nya.. pero dapat kapag gwapo, hindi lang kagwapuhan ang meron sya. Dapat meron syang utak na kasing-gwapo ng mukha nya.

lalaking palabiro. Ah yung joker type. Ayos toh kasi matatawa ka pag kausap mo sya.. at least alam nyang kung pa'no ma-cheer-up yung kausap nya. Minsan siguro, nakakainis pag-ikaw palagi ang bida sa biro nya. pero pwede rin na nagpapapansin lang. depende rin naman. Pero in general, masaya kasama ang lalaking palabiro.

lalaking bastos. Hehe, takot ako dito. Nakaka-inis at nakaka-ilang kasama.. depende rin ito dahil may lalaking bastos as in walang manners at meron ding bastos na malaswa.

lalaking masyadong marespeto. A respectful man. Hm. Maraming naghahanap nito. Pogi points ulit.

lalaking mahilig mang asar. Most likely nagpapa-pansin. It's either myembro sya ng KSP club o may gusto sya sayo. Hehehe!

Buhay Elementary

2005-05-23T22:22:00.000+08:00

sinamahan ko si lil bro kaninang umaga upang mag-enroll. hindi pala. parang ako yung sinamahan nya kasi wla naman syang ibang ginawa dun kundi makipaglaro sa kapwa grade six nyang kaklase. kaya lang pinabayaan ko nlang. pero kpag first year high skul na sya, dapat alam na nyang mag-enroll sa sarili nya. dapat lang para ma-impress naman yung mga chika babes na panay text sa celphone nya.. para sabihin nilang..

"gosh, napaka grown-up na tlga ni jeff, di na kailangan ng tulong ng nanay o ate nya para mag-enroll.. ganyan ang gusto kong mapangasawa balang araw... haaay!"

nyak! joke lang po! hihihi :D

at no no, hindi po ako ha!? nanay ko ang nag-open sa inbox ng celphone nya. di ksi naming mapigilang maging curious kung sinu-sino yang mga girls na naghahanap sa kanya sa telepono. minsan nga eh nabalitaan ko sa isa kong sis na nakita nya yung wallet ng isang amerikanang grade six pupil din.. nasa wallet nya, kitang-kita yung picture ni bunsoy! nyahaha! cno namn kayang kumag ang nag mass-produce ng picture ng kapatid ko?? hehehe tsk tsk tsk. mga bagets tlaga ngayon! mga ganyan-ganyan na'ng iniicip, di pa nga nkatapos ng elementary! asus!
pero aaminin ko. dumaan din ako sa ganito. in fact, una akong nagka-crush nung grade 3.. hinding-hindi ko makakalimutan yung moment na yun ksi first tym kong nakaramdam ng kakaiba.. ngeek! pero parang ganito yung nangyari:

may general cleaning kami nung hapon na yon. lumabas ako sa classroom, pupunta sana ako ng canteen ksi sasaglit lng ako upang bumili ng juice. nakaka-uhaw na ksi ung pagwawalis at pagpupunas ng maalikabok na bintana gamit ang basang trapo. paglabas ko, panay lingon ko sa paligid dahil andaming batang naglalaro.. imbes na maglinis sa kanilang classroom. pgkatapos, paglingon ko sa bandang kanang classrom, ohmygosh! ayun sya! isang gwapong nilalang na pinapawisan na sa pagpupunas ng screen ng bintana! hmm. ano kaya'ng pangalan nya.. hahaha! di ko na maalala masyado pero sigurado akong napatigil ako sa paglalakad nun. pero kakaiba ung feeling ko nun. later ko na na-realize na crush ko pala sya... so ganon nga ang nangyari. nakalimutan ko tuloy na bibili pa'ko ng juice sa canteen. hehehe ;D

pero naalala ko to ksi kanina, yung pinasukan kong classroom ay yung classroom namin dati. oo, walang iba kundi ang classroom na tumulong akong pakintabin at walisan, ang classroom na may sandamakmak na alikabok ang screen at bintana. yung classroom na katabi ng classroom ni loverboy noong unang panahon! hahaha.

hindi lang ang classroom. ang buong elementary skul ay nagmistulang time machine.. parang na-transport ako back in time sa dami ng memories kong naalala sa pagbisita sa aking dating eskwelahan.

unang-una hindi malilimutan ang mga classroom na kung saan kami ng mga kaklase ko ay sobrang atat na atat puntahan pag-first day of skul. narito ang chalkboard na palaging sinusulatan ng teacher namin ng mga STARS kada row, syempre kapag behave ang row at tahimik, isang star kaagad. dun naman sa row na palaging dala ay sakit ng ulo kay mam.. walang star. pero wala rin namn silang paki dun. nandun pa rin ung mga wooden desks na ngayon ay pinintahan na ng cream colored paint. nuong kapanahunan namin, walang pinta ang mga 'to. natural ang kulay, wooden brown. at ito ang paboritong paborito naming pakintabin kapag free time o habang walang teacher sa klase. tingin ko bawat isa ay fully-equipped ng mga gamit na pampakintab ng mesa: trapo at floorwax.. ung iba meron pang kandila (kesyo nakakapag-add daw ito ng kintab! nyahaha!). iba-iba rin ung floorwax, merong matigas, meron din nung liquid. grabe talga nun. hindi ko alam kung bakit obsessed na obsessed kami.. tila may contest na pakintaban ng mesa. Oo! makintab nga ung mesa pero subukan mong itaas yung desk o buksan ang drawer. kung gaano kakintab ung sa labas, ganon karumi ang nasa loob. riot lahat ang lapis, papel, notebook, textbook, eraser, atbp. maniwala ka man o hindi, meron din iba pinapa-shine pati upu-an nila! mas shiny pa nga ung mesa at upu-an kesa sa mismong sahig namin eh! hahaha :D ganon kami sa classroom nung lower yrs pa lang kami. sa labas ng classroom, may narrow corridor na kung saan ang mga bulilit ay naka-indian sit at enjoy na enjoy sa paglalaro ng jackstone. ung iba nasa mas malayo, iba naman ung gimik. chinese garter. naku! cool na cool ang mga larong ito nung unang panahon. hehehe.

sino rin ang di makakalimot sa basketball court. nung elementary ako, parang ang laki-laki tingnan pero kanina, pwede kong abutin sa isang lundag yung basketball net. parang lumiit ung basketball court. naalala ko pa noon, dun sa mismong court kami naglalaro ng volleyball at newcomb, kung saan takot na takot ako sa bola kay nagtatago ako sa likod ng classmate ko para di ko masalo yung bola. pero yun din ang court na nanalo kami sa intramurals.. ang mismong court na pinaglaru-an namin ng shuttle run, hurdles, obstacles, sack race at iba pang bulilit games. ang saya talaga ng mga araw na yun.

susunod ay ang stage na nasa gilid lang ng basketball court. andami ring memories sa stage na yon. ilang bata na ang nakapag-recite ng bible verses tuwing religious convocation. naalala ko pa noon, duon ko pinanood ang first crush kong sumayaw ng maglalatik dance. whehehe! puro lalaki yata ang kasali dun at marami sa kanila soccer players. naicip ko tuloy, yun nga siguro ang sayaw na exclusive para sa mga "cool" na bata. kpag may mga talent numbers, ito ang tinatawag noong academic convocation. kapag may talent ka, ibuga mo na pag may academic convo at baka may maka-discover sa'yo sa audience! nakalimutan ko na kung ano yung mga sinalihan ko noon pero sure ako hindi marami.. mahiya-in kasi akong bata noon. pero nung grade 5 ako, napilitan akong mgsayaw ng folk dance. and take note! kapartner ko pa ung crush ko sa sayaw kaya kahit nahiya ako, di ko na pinansin. kumbaga, chance ko na yung manyansing! nyahahah!

at yung CR. never kong malilimutan yung time na dinala akong ng dalawa kong bestfriends at kinulong ako sa isang cubicle at pilit akong pinapa-amin na crush ko yung isa naming kaklase. ano ba yan! syempre hindi ako umamin dahil wla nmn tlga akong gusto dun! pero in fairness, ang tagal nila akong pinalabas. cguro buong recess nasa loob ako ng cubicle. buti nlng may klase pa kami kundi never ako nakalabas ng buhay! cguro napilitan pa akong umamin! heheh ;) hello nga pala sa dalawa kong bestfriends na Angelica at Kathleen! kung sakali mang naligaw kayo dito! hehehe

last bt not the least ay ang pinakamamahal na school canteen! ang haven ng mga matatakaw! dinadalaw namin ang canteen kahit hindi recess. lalo na kpag absent ang teacher, naku humanda ang canteen staff at dudumugin sila ng isang buong klase na mukhang hindi pinaka-in ng mga magulang. pero dahil juice lang at mga light snaks ang benebenta dun pag hindi lunch time, pnag-tyatyagaan nlng namin yun. paborito ng lahat ang "pospas" [arozcaldo] na 5 pesos lang ang halaga nang maliit na serve. tamang-tama para sa mga may low budget na baon kagaya ko. pero maraming fans ang "pospas" kahit ung mga big-time na mga kids. masarap kasi lalo na pag mainit pa. sa canteen din na yon ang ginagawang overnight venue ng Homemaker's Club. hanggang ngayon, di ko alam kung ano ang purpose ng club na to at kung bakit taon-taon, andaming may gustong mapabilang sa club na ito. pero kung ako ang tatanungin, sumasali sila dahil sa overnight activity ng club. hanep din dahil pati lalaki sumasali.. di lang ung mga bakla, pati na yung mga tipong bulakbol sa skwela, gustong mapabilang sa.. Homemaker's Club! hay! ang gulo. pero Oo, guilty rin ako dahil ang pinaka-paborito kong actvity ay ang overnight. parang slumber party sa tingin ng marami.

marami pang ibang sulok ng eskwelahan namin nuon ang may marami pang baong alaala pero kung uubusin kong ikwento lahat, aabutin tayo ng syam-syam dito. kaya hwag nalang. basta kahit papano, naging masaya at memorable ang mga araw ko noong elementary. pawang mga inosente at isip bata pa kami noon, walang problema kundi ang projects at seatwork. namimiss ko na rin ang iba kong mga kaklase noon na ngayon eh wala na akong balita.. meron nang nag-asawa, nagkaanak, sumikat, at meron na ring namaalam na for good. sa elementary marami kaming naranasan na first. maraming kaibigan at kaaway ang dumaan, mga medals na natanggap, pati mga iyak na dulot ng galit na teacher. namimiss ko lahat pero syempre wla na yun, dumaan na. pero kahit papano, nagpapasalamat akong naranasan ko kahit na ung di masyadong masasayang pagkakataon dahil yun pangit naman kung puro masaya lang diba?

"miss!? anong grade??"

sabi nung student assistant. ako na pala. sobrang bagal ksi nang pila para lang magpagawa ng bagong ID. dun ko lang namalayan, sobrang nadala ako sa senti-sentihan.

ngumiti ako, ipinakita ko yung hinihinging papel at sabay sabi..

"grade six."

habang naghihintay

2005-05-20T14:03:00.000+08:00

nagbayad ako ng tuition ng bro ko kanina.. pagdating ko dun, medyo mahaba na ang pila.. mga dalawampung tao yata ang nauna pa sa'kin. pero naicp ko rin, ok na yon kesa nung sa past enrollments na umabot na hanggang registrar's office ang pila ng magbabayad..
"patience is virtue" sbi nga palagi sa 'kin ni zy. yan ang motto kapag nagbabayad ka ng tuition dahil pag di ka nakapaghntay, pababalik-balik ka dun at dahil dyan, ma-lelate ka sa pagkuha nag subjects at ang matitira na lang sa'yo ay ung subjects na:

a. closed na
b. terror o boring ang teacher
c. sobrang aga o late ang sked ng klase (e.i. 7am)

kaya dapat matyaga kang maghintay. grade 6 pa lang ung brother ko pero since i was already there and the line wasn't that long, i decided to wait in line. inabot ako ng halos dalawang oras kakahintay.. nabasa ko na yata lahat ng posters at mga messages at announcements sa dalawang bulletin board, malayo pa rin ako. pinagmasdan ko nlng ung ibang taong nasa paligid na kasama kong nag-antay. naghanap ako ng cute.

15 minutes. wala.

40 minutes na. wala pa rin.

hm. sa bagay, wala na cgurong mas cute pa kay onetrueluv. ever loyal tlaga ako dun.. tsk tsk. swerte nga naman ng mokong na yun at meron syang no.1 fan na kagaya ko. naks! joke lang po ha.. 'wag seryosohin!

naicip ko rin, naubos na kya ang mga cutie sa SU. ung mga gwapo madalas taken na. kung hindi namn taken, may gender issues.. confused sila sa kanilang pagkalalaki..

so anyway, binasa ko nlng ulit ung mga nka post sa bulletin board.

suddenly, nagpakita sa 'kin si cutie no.1.. di ko sya kilala pero mukhang freshie. pero bahala na! parang gusto ko syang tingnan forever kaya lang magiging obvious ako kaya i just ignored him.. actually, wala naman talagang significant event na nangyari sa between me and dat guy. it just made me realize more na mahilig talaga ako sa younger guys. pero 4 years yata ang gap namin ksi later on, i found out na first year sya! mas nkakainis pa dun, BSIT din ang kinuha nyang course! wrong timing talaga! kung kelan tapos na 'ko ng kolehiyo, yun naman ang pagpasok nya! hmmph! bakit di ka pinanganak ng nanay mo nang mas maaga!?!

maya-maya pa ay may nakita pa akong isa pang cute. tinawag kong cutie no. 2 pero di sya kasing puti at gwapo nung una. kaya di ko nalng sya pag-aaksayahan nag space. hehehe ;)
sobrang bagal ng lecheng pila. may isa kasing babae na dun pa nag-issue ng cheque tapos dalawa pa ung anak nya na binabayaran nya ng tuition. anak ng tupa naman ksi! bakit di nya tinanong muna at hinanda ung mga kailangan bago sya nagbayad!! super tagal! grrrrrr.

pagkatapos ng 48 years, nakabayad din ako. ok na. natapos ko na ang aking obligasyon para sa araw na to. next week na naman, ako ang mag-eenroll kay brotherhood. hm. sana may exciting na mangyari para may makwento ako dito. heheh ;)

inspired ako kanina dahil nagkita kmi ni onetrueluv. hindi ko na ikukwento ang nangyari ksi:

a. malalaman nyo lang kung ga'no kababaw ang kaligayahan ko at

b. bka maligaw sya rito at sa kasamaang palad, mabasa nya pa, buking pa tuloy ako. ayokong malaman nya dahil nakakahiya. natuto na 'ko.

at dahil sa nangyari, nakalimutan ko na tuloy ang dalawang cuties na nakita ko previously. ala silang binatbat kay onetrueluv. hay! bkit wla pa akong makilalang mas perfect pa kesa sa knya!? bakit? why??

ukol sa g-blog users na obsessed sa blog trafik

2005-05-17T13:39:00.000+08:00

kamakailan lang eh nag-sign up ako sa G-blogs.. it offers free mobile/online blogs sponsored by Globe. naisipan kong mag-sign-up ksi hindi ako masyadong nakakapag-update ng blog ko sa blogger because of reasons na di ko rin ma-intindihan. pero anyway.. yon. kakasign up ko pa lang so i tried to send an entry thru my mobile phone. sabi ko lang..

"just testing if this works."

Yun. nothing interesting. laking gulat ko nlng nung ni-refresh ko ang page.. not because i saw my entry posted (yup, it did work) but with the number of comments i received! bagong post pa lang eh 18 comments kaagad!! i mean, what could people possibly have to say to what i posted!? so i checked the msgs.

i was so disappointed with such msgs. akala ko makabuluhang msgs at comments ang mababasa ko! yun pala eh puro invites sa mga kani-kanilang g-blogs. may iba pang pa simpleng

"hi kat, taga sa'n ka? post mo sagot mo sa blog ko ha? w8 ako."

tapos magbibigay ng keyword sa blog (ksi wlang link, dapat e-search mo pa ung name ng blog nya). unbelievable! sobrang na-inis ako dun! magsasabi lang ako kung taga-saan ako eh dun pa sa blog nya ko pupunta!? bakit di nlng doon sa blog ako magreply? obvious talagang gusto lang nyang dalawin ng marami ung blog nya.. na feeling ko naman eh puro greetings lang at walang matinong entries ung laman. pero blog nya yon, la akong magagawa kung anong gusto nyang isulat. nakaka-irita lang ksi ung mga taong ganito. lyk iv commented on another blog.. if u want people to visit ur site, not only once but kung gsto mong babalik-balikan ang blog mo, eh magsulat nmn po ng matinong entries.. ung tipong ma-eengganyong bumisita uli ang mga readers dahil kahit di ka ganoon kagaling magsulat o mag-english man, may appeal o dating ang mga sinusulat mo. tingin ko yan lang ang solusyon dyan.

binasa ko rin ung comments sa iba pang ma-trafik na blog. parepareho lang. ung comments nila eh hindi related dun sa posted entry. ksi, nang-iinvite lang sa blog o naghahanap ng textmate. hindi ko pa nasubukang dalawin ang blog ng isang nang-iinvite. subukan ko nga. tingnan ko kung worth nga bang i-visit.

pero yung ibang g-blogs sobrang dami na ang nkakadalaw.. cguro yung mga yon either kina-career ang pag-momobile blog o update lang cla nang update kahit wlang kwenta angpost para lang lagi nasa top ng "recently updated" sila at all times.

or they really just can't help it if ppl frequent their site a lot. kaakit-akit nga siguro ang entries nya.

oh well.

kayabangan sa friendster

2005-05-16T01:25:00.000+08:00

it is unbelievable how utterly annoying some people are in Friendster. browsing through other people's profiles.. some people simply can't resist to brag about certain things. i mean, even if nobody's asking, they all go and put it all over their profiles or captions or photos or whatever. photos are fine but the captions? that's a different story. they always say pictures speak a thousand words.. why not let them??

i'm not gonna mention specific details here or any names coz that would totally and most probably ruin what is left of my social life these days.. so i'm still keeping it safe, albeit my negative opinion about this matter.

anywayz, i don't know if i have a point. i'm just writing. that's all. after all, this is a blog. this is what a blog is for.

or probably, kulang ra ko sa tulog. it's 20 minutes past 1 in the morning. i should get some sleep.

no offense to those people who are in rage right now because they've just realized this post applies to them. no hard feelings? don't take it seriously. it's just a blog entry.

2005-05-09T00:34:00.000+08:00

Red and Pooh =)

2005-05-09T00:29:00.000+08:00

what can i say? he's my fave!

2005-05-09T00:27:00.000+08:00

Red..... why Red? well... hehehe

2005-05-09T00:26:00.000+08:00

Meet Red. My little blue bear. ;)

Mga Bagong Kampi

2005-05-09T00:10:00.000+08:00

kaninang hapon, pumunta ako sa isang lugar na matagal ko nang hindi napupuntahan.. sa toy department ng department store. ano ang dahilan, 'ka mo??? simple lang. pababa na ako ng escalator nang nakita ko ang sandamakmak na Spongebob Squarepants na nakadisplay sa malayo. kaya yun.

hindi ko akala-in na sa pagbisita ko doon ay may madadala akong mga bagong kaibigan pa-uwi. nagustuhan ko lang talaga silang dalawa sa dinami-dami nang stuffed animals na nakita ko. sa totoo lang ang dami kong gustong i-uwi, nandoon c Mr. Incredible, c Elastic-girl (o watever ung pangalan nya), at ung dalawa nilang anak. naroroon din sina piglet at eeyore at si shrek at marami pang iba.. pati si barney nandoon. c spongebob? gusto ko rin sana yon kaya lang hindi ko na-realize na npaka-tigas pala nito para sa isang stuffed toy. may giant, normal size at mini spongebob ngunit lahat sila antitigas. sorry nalng spongebob. maybe next time.

kaya ngayon naka-upo sa itaas ng aking monitor sina Pooh at Red. sinadya kong kunan sila ng pic para naman makita po ninyo kung gano sila ka-cute. heheh ;) feeling ko tuloy eh bumabalik ako sa pagkabata. pero anyways.

huling post?

2005-04-28T13:27:00.000+08:00

ayan. nakakuha tuloy ako ng request na ipagpatuloy ko ang pagsusulat dito para naman meron kayong mabasa. sa totoo lang marami-rami akong gustong isulat ngunit sa kadahilanang hindi ko rin maipaliwanag.. nawawala ang mga nais kong isulat sa bawat pagkakataon na ako ay handa nang mag-type. hehe ;) at isa pa, hindi naman po ako ksi magaling magsulat at kung minsan e nahihiya pa akong mag-share sa mga nangyayari sa buhay ko.

sa totoo lang, meron akong gustong isulat pero hindi ko pwedeng i-publish dahil masyadong personal. kung ikaw ay curious kung ukol sa ano, saan o sino.. hindi ko masasabi. sabihin nlng nating may hinaharap akong family problem. gusto kong isulat ang lungkot, galit, saya, atbp. ukol dito pero hindi talaga. sana nga lang eh matapos ang problemang ito upang makapag-iwan ako ng happy thoughts dito.

at kung may nagtatanong man.. wala pa po akong trabaho. congrats doon sa mga meron na. binabati ko po kayo at naway makapagbahagi kayo sa amin ng kahit kaunting porsyento ng inyong unang sweldo.

kahit walang masyadong laman ang post na to, salamat na rin sa pagbabasa. don't worry, hindi pa naman po ito ang huli kong post. yan po ang sagot sa subject line.

SUITS 2005 Forum

2005-04-25T13:30:00.000+08:00

Please visit the SUITS 2005 Forum and post some messages:

2005-04-23T01:08:00.000+08:00

well, if he doesn't greet me today.. it would definitely hurt.

but i'l get over it. mabye.

i just don't want anything unpleasant to happen today.
if i'm lucky, i might become really happy. really.

2005-04-22T13:28:00.000+08:00

it has been a while since i last wrote something here that actually came out of my head.. i dunno. maybe i just didn't feel like writing down whatever i was feeling. i still don't feel like writing about them but i thought i had to at least once a month or something. just to give updates on what actually is going on with my life right now.

well, what's up with me these days? we'll let's just say i'm helping out with family business.. but what i do is too menial.. i don't care. i'm not getting paid anyway. and i have no intention of continuing with what i am doing right now for long. still waiting for opportunity's knock on my door.

when that time comes.. i know when i'm finally ready to sing my themesong.. (secretly..hehehe)

Things that hurt

2005-04-13T22:03:00.000+08:00

01. flashing your smile to someone you don't want to see
02. bringing back the feeling you've learned to forget
03. showing that you care
04. finding a way to mend a broken heart
05. learning that you've been used by someone you truly love
06. saying "i love you" when you mean it and when you don't
07. letting go of a person you've just learned to love (ouch!)
08. realizing that you love somebody you've just taken for granted (uh-huh)
09. realizing that you love the person you've just broken up with
10. waiting for promises you know she or he'll never keep
11. saying your love for someone who loves somebody else
12. reminiscing the good times u shared together
13. shielding your heart to love somebody
14. trying to hide what you really feel
15. having a commitment w/ someone that you know would not last
16. trying to hide the tears that voluntarily fall from your eyes
17. sharing the one you love w/ someone else
18. loving a person too much
19. giving up someone you never thought of giving up
20. falling in love for the first time
21. loving someone you haven't seen
22. having the right love at the wrong time
23. exerting effort to make the relationship last or work
24. not being appreciated when you know you've given your best
25. taking the risk to fall in love again
26. hiding your relationship from someone else
27. controlling your feelings to avoid hurting a friend
28. choosing between two persons whom you really love
29. finding out that you can never have the person you just let go of
30. seeing the person you love with someone else
31. learning that the person who claimed to have loved you so much never really cared
32. seeing the one you love fall for someone else
33. falling for your best friend and knowing that things can never be the same again
34. learning to trust after you have been betrayed
35. accepting that it was not meant to be
36. smiling when all you want to do is cry
37. falling and knowing that it can never be
38. not being able to love the person who truly cares for you
39. saying that you can never love a person the way he loves you
40. hearing that he can never love you the way that you love him
41. saying that you are over someone you still love
42. being friends again and learning to let go of each other coz you both know it is better that way
43. convincing oneself that you are not in love when you know that you are
44. having to let go because you know that he deserves someone else
45. trying not to remember how perfect everything used to be

2005-04-04T22:00:00.001+08:00

2005-04-04T22:00:00.000+08:00

2005-04-04T21:54:00.000+08:00

2005-04-04T21:53:00.000+08:00

2005-04-04T21:51:00.000+08:00

my first henna tattoo..

2005-04-04T21:49:00.000+08:00

2005-04-04T21:47:00.000+08:00

island hopping..:)

2005-04-04T21:44:00.000+08:00

2005-04-04T21:42:00.000+08:00

2005-04-04T21:40:00.000+08:00

2005-04-04T21:38:00.000+08:00

2005-04-04T21:31:00.000+08:00

2005-04-04T21:30:00.000+08:00

picture muna while waitng for d pumpboat to bora.

2005-04-04T21:28:00.000+08:00

me with roy.

2005-04-04T21:26:00.000+08:00

2005-04-04T21:25:00.000+08:00

picture taking sa magulong van.. papuntang Caticlan..

"Graduation"

2005-03-25T09:59:00.000+08:00

And so we talked all night about the rest of our lives
Where we're gonna be when we turn 25
I keep thinking times will never change
Keep on thinking things will always be the same
But when we leave this year we won't be coming back
No more hanging out cause we're on a different track
And if you got something that you need to say
You better say it right now cause you don't have another day
Cause we're moving on and we can't slow down
These memories are playing like a film without sound
And I keep thinking of that night in June
I didn't know much of love
But it came too soon
And there was me and you
And then we got real blue
Stay at home talking on the telephone
We'd get so excited, we'd get so scared
Laughing at ourselves thinking life's not fair
And this is how it feels

As we go on
We remember
All the times we
Had together
And as our lives change
Come Whatever
We will still be
Friends Forever

So if we get the big jobs
And we make the big money
When we look back now
Will our jokes still be funny?
Will we still remember everything we learned in school?
Still be trying to break every single rule
Will little brainy Bobby be the stockbroker man?
Can Heather find a job that won't interfere with her tan?
I keep, I keep thinking that it's not goodbye
Keep on thinking it's a time to fly
And this is how it feels

Will we think about tomorrow like we think about now?
Can we survive it out there?
Can we make it somehow?
I guess I thought that this would never end
And suddenly it's like we're women and men
Will the past be a shadow that will follow us 'round?
Will these memories fade when I leave this town
I keep, I keep thinking that it's not goodbye
Keep on thinking it's a time to fly

2005-03-22T22:14:00.000+08:00

Raphy, Loregin, Mary Anne, Dede

2005-03-22T22:11:00.001+08:00

Gino, Ailene, Mary Anne, Lorselle

2005-03-22T22:11:00.000+08:00

Junette, Eva, Giselle, Mrs. Forster, Glaisan and Mary Anne

2005-03-22T22:09:00.000+08:00

The men from IT. L-R: Dawn, Arnold, Roy, Daryll, Jigz and Noah

2005-03-22T22:07:00.000+08:00

L-R: Jethro, DJ, Calai, Loregin

2005-03-22T22:06:00.000+08:00

mga IT... we always have time for pics. heheh

2005-03-22T22:05:00.000+08:00

Elle and I

2005-03-22T22:02:00.000+08:00

L-R: Loregin, Nanay, Darianne and Kay